Willem-Alexander en Máxima gaan logeren in het Witte Huis. Eén nachtje, omdat Trump vorig jaar zo fijn bij hun in Huis ten Bosch had geslapen.
“Prachtige en spectaculaire mensen,” noemde hij het koningspaar toen. Dat geloof ik meteen. Royalty’s zijn altijd de favoriet van mensen die zelf ook heel graag koning zouden willen zijn.
Maar wat de logeerpartij zo interessant maakt, is de wederkerigheid erachter: ik heb bij jou geslapen, dus nu slaap jij bij mij. Op de radio waarschuwden oud-diplomaten al dat weigeren zou neerkomen op schofferen. En je wilt natuurlijk niet dat Trump zich afgewezen voelt. Dan vertienvoudigt hij de importheffingen op Nederlandse kaas en moeten we Friesland afstaan. Dus ga je maar. Het is dezelfde logica waarmee mijn moeder vroeger opperde dat ik bij Henkie moest gaan spelen, omdat Henkie ook bij ons was geweest.
Enfin, je ziet het voor je. De tafel in de State Dining Room is te groot, het bestek te zwaar. Trump praat, zonder begin en zonder eind, over golf en over hoe unfair iedereen altijd tegen hem is. Hij is als een radio die je niet uit kunt zetten. Intussen zit Melania er de hele avond stilzwijgend bij. Ze heeft de plastic glimlach van iemand die dit al duizend keer heeft gedaan.
Máxima zegt dat ze de gordijnen prachtig vindt. Willem-Alexander knikt.
Ook Rob Jetten zit aan tafel. Hij mag zijn eigen woorden opeten. Vorig jaar noemde hij Trump op X nog een veroordeelde crimineel en een vrouwenhater. Nu reikt hij hem beleefd het zout aan. Zo gaat dat. Je zweert dat je nooit meer naar de verjaardag van je schoonmoeder gaat, maar een jaar later zit je daar toch weer krampachtig te lachen om een grap die je al zes keer hebt gehoord.
Na het dessert is Jetten weer vertrokken. Willem-Alexander en Máxima blijven. Ze krijgen de Lincoln Bedroom, met uitzicht over het gazon. Kijk, daar staat Rob. Hij mag zelf zijn taxi bellen.
Máxima heeft haar eigen kussen meegenomen. In de badkamer zet Willem-Alexander zijn elektrische tandenborstel naast een ingelijste foto van de golfbaan in Mar-a-Lago. Zwijgend kleden ze zich uit. Spontaan zijn kost zoveel energie, Máxima is doodop. Ze gooit haar jurk over een stoel.
Even later liggen ze in dat veel te grote bed, in een vreemd huis, luisterend naar geluiden die ze niet kennen. Het kraken van de trap. Het getik van leidingen. De voetstappen van de mannen van de Secret Service. Willem-Alexander fluistert iets. Máxima giechelt. Zo liggen ze daar, wachtend op de kolk van de slaap.
De volgende morgen schuift Trump aan bij het ontbijt, in zijn ochtendjas. Hij werkt een bak cornflakes naar binnen, tuurt op zijn telefoon en murmelt met volle mond dat Nederland een fantástisch land is. Geweldig, eigenlijk. Absoluut fantastisch.
Buiten wacht de limousine. Willem-Alexander en Máxima stappen in. Even later glijdt Washington aan hen voorbij. Brede lanen en witmarmeren gebouwen.
Op X jubelt Jetten over een zeer geslaagde avond voor de handelsbetrekkingen.
