Pornoster Stormy Daniels zei ooit dat de seks die ze in 2006 met Donald Trump had, heel snel voorbij was. Drie stoten en hop, de ontlading. Trumps penis leek volgens haar op een kleine, dikke paddenstoel. Een condoom kwam er niet aan te pas. Na afloop vertelde hij haar dat ze net de allerbeste seks van haar leven had gehad.
Je hoeft niet veel fantasie te hebben om de overeenkomsten met Trumps buitenlandpolitiek te zien: Hij duikt ergens vol in. Als het dan toch tegen blijkt te vallen, trekt hij zich terug en roept vervolgens dat zijn actie een ongekend succes was. Geen twijfel mogelijk. Want twijfelen kost tijd. En tijd is geld. En geld is macht. En macht, dat is hij. Dus waarom twijfelen?
Trump zegt altijd dat hij liever naar zijn onderbuik luistert: “My gut feeling!” Dat klinkt onschuldig, alsof je in de buurtsuper moet kiezen tussen een halfje wit of volkoren. Alleen heeft Trumps onderbuik een iets groter bereik. Die buik denkt: joh, laten we vandaag een land het stenen tijdperk in bombarderen. En dat doet Trump dan. Of niet; het is maar net hoe de pet staat.
Hij is de man die ’s ochtends in bed al het volgende conflict aankondigt. Bij voorkeur op Truth Social. Wat een beetje is alsof je een oorlog uitroept via een briefje op de koelkast.
Ik stel me voor hoe het is om één van zijn ambtenaren te zijn. Jarenlang gestudeerd, hoofd vol cijfers en sjouwend met vuistdikke rapporten die ergens nog het idee van oorzaak en gevolg suggereren. En dan zit daar die vermoeide, slecht geïnformeerde, bejaarde man die alles wegwuift, omdat hij liever ter plekke bedenkt wat hij gaat doen.
Zijn hele kabinet weet het: de Iran-oorlog is geen conflict dat is ontspoord, maar een conflict dat nooit een spoor heeft gekend. Het is de psychose van één individu: een president die zijn eigen gedachten volgt zoals een dronken man de stoep: slingerend en overtuigd van de richting, maar zonder enige bestemming.
Het ene moment zegt hij dat de Straat van Hormuz zich vanzelf wel weer opent, waarschijnlijk zoals de schuifdeuren van een supermarkt. Om het volgende moment te roepen dat de VS die hele fucking blokkade gewoon zelf gaan blokkeren. Weer een halve minuut later wil hij weten hoe groot de balzaal wordt die aan het Witte Huis wordt gebouwd. Of zijn naam boven de ingang niet groter kan. En waar die Arc de Trump blijft.
En al zijn ministers antwoorden op alles: “Brilliant, Mr. President!” Ze knikken, sturen een persbericht de wereld in en kijken daarna weer vertederd toe hoe hun volwassen kleuter met lucifers speelt tussen de olievaten.
Niemand kan zeggen dat Stormy Daniels ons niet gewaarschuwd heeft. De ontlading komt snel, zei ze. En na afloop zal hij zeggen dat het de beste buitenlandpolitiek was die het land ooit heeft gekend. En ergens in het Midden-Oosten stijgt er een wolk op, in een vorm die Stormy meteen zal herkennen.
