Mijn goede vriend Erik is bouwkundig ingenieur. Een man van staal en beton. Als hij over viaducten praat, gebruikt hij woorden als ’torsiekracht’ en ‘uitzettingscoëfficiënt’. Ik knik dan maar wat. Erik heeft een hypotheek, een bejaarde kat en een bladblazer. Hij leest de krant nog op papier en zegt goedemorgen tegen de buren.
Niets raars aan. Totdat je hem vraagt wat er écht aan de hand is in de wereld. Want Erik gelooft heilig in chemtrails. “Je moet wel blind zijn om dat niet te zien,” zegt hij, terwijl hij wijn bijschenkt. Die strepen aan de hemel zijn er volgens hem niet zomaar. Ze bevatten chemicaliën om het weer te beïnvloeden. Of om de bevolking rustig te houden, daar is hij nog niet over uit. Mogelijk allebei.
Laatst bezocht hij een congres over chemtrails. Het zat er vol gelijkgestemden. “Waarheidszoekers,” noemde hij hen. Maar er was ook een spreker met een ingestraalde piramide op de bagagedrager van zijn fiets. Erik fronste toen hij het vertelde. “Zo zonde,” zei hij. “Zulke gekken ondermijnen onze geloofwaardigheid.”
Ik verslikte me bijna in mijn wijn.
Maar toch. Ik kan niet bewijzen dat hij ongelijk heeft. Niet echt. Ik kan wel zeggen dat waterdamp condenseert achter vliegtuigmotoren en dat geen enkele meteoroloog van naam en faam hier een complot in ziet. Maar Erik kan daar weer bronnen tegenover zetten. Betere bronnen, vindt hij zelf. Onafhankelijke bronnen. Mensen die wél durven.
Ik gniffel om Erik, maar zelf heb ik vast ook ideeën die ik voor waar houd zonder dat ze het zijn. Misschien zijn die wel net zo raar. Alleen heb ik besloten dat mijn rare ideeën hartstikke redelijk zijn.
Dus waar ligt de grens? Ik geloof best dat farmaceuten soms liegen, politici graag wegkijken en macht corrumpeert. Dat zijn geen complotten, maar is gewoon hoe de wereld werkt. Niet alle theorieën zijn even krankzinnig. Soms is paranoia gerechtvaardigd. Watergate. De toeslagenaffaire. De claim van massavernietigingswapens in Irak.
Maar wie overal patronen ziet, raakt de weg kwijt. Wie nergens verbanden ziet, is een naïeveling. En iedereen denkt precies in het redelijke midden te staan.
Erik schenkt nog eens bij. Hij is alweer met een ander onderwerp bezig. Iets over 5G en de Bilderbergconferentie. Eerlijk gezegd kan ik het niet meer volgen. Buiten trekt een vliegtuig een witte streep door het avondrood. Erik wijst, ik kijk – langer dan ik wil.
Dus daar zit ik dan, met mijn glas wijn. Tegenover Erik die uitlegt hoe alles met elkaar samenhangt. De strepen, de politiek, de media. Ik knik maar eens beleefd en stel geen vragen meer. Niet uit angst hem te verliezen als vriend. Maar omdat ik bang ben voor de vraag die anders overblijft: in welk complot ik zelf geloof zonder het te weten.
