Angst is big business

Dat zal haar leren! De 14-jarige Sarah uit Rotterdam stuurde een tweet naar American Airlines. „Hallo mijn naam is Ibrahim en ik kom uit Afghanistan. Ik maak deel uit van al-Qaeda en op 1 juni ga ik echt iets groots doen, dag.” De luchtvaartmaatschappij lichtte de FBI in en hopla, nog geen dag later later zat ze in de cel bij de Rotterdamse politie.

Ze mag mooi alles zelf betalen, was de tendens op de sociale media. Want het verijdelen van terroristische aanslagen kost de westerse samenleving een lieve duit. Hoeveel eigenlijk? Laat ik wat cijfers op een rij zetten. Eerst de Verenigde Staten. Tussen 2000 en 2010 (het decennium waarin 9/11 plaats vond) verloren ruim drieduizend Amerikaanse burgers het leven als gevolg van terroristische aanslagen. Is dat veel? Relatief gezien niet. De kans dat je als burger al dan niet per ongeluk wordt doodgeschoten door een agent, is groter: bijna vierduizend doden in tien jaar tijd. Om nog maar te zwijgen over de 250.000 Amerikanen die in diezelfde periode omkwamen in het verkeer.

Maar de allergrootste killer is natuurlijk kanker. Vijf miljoen Amerikanen overleden tussen 2000 en 2010 aan deze ziekte. Rijst de vraag: wordt kanker net zo fanatiek bestreden als terrorisme? De Amerikaanse overheid besteedde in die periode 25 miljard dollar aan kankeronderzoek. De War on Terror kostte de VS in diezelfde periode ruim 300 miljard dollar. Dat is – ik reken het even voor u uit – vijfduizend dollar per dodelijk kankerslachtoffer tegenover 100 miljoen dollar per terrorisme-dode. Dat is een verhouding van 1 staat tot 20.000. Rare jongens hè, die Amerikanen.

Dan nu Nederland. Ons land besteedt zo’n 170 miljoen euro per jaar aan kankeronderzoek. Daar staan op jaarbasis 42.000 doden tegenover, als gevolg van kanker. Even rekenen: komen we uit op een bedrag van vierduizend euro per kankerdode.

En terrorisme-bestrijding? Volgens weekblad Elsevier kost de aanpak van terrorisme de Nederlandse overheid bijna 900 miljoen euro per jaar. In de Haagse wandelgangen wordt dit bedrag het „Van Gogh-potje” genoemd, want o, de ironie, laat Theo van Gogh (dit jaar tien jaar dood) het enige terrorisme-slachtoffer zijn dat ons land telt. Rare jongens hè, die Nederlanders.

Dan denk ik: wordt het niet eens tijd dat we ettelijke miljoenen overhevelen van het ene potje naar het andere? Tenminste, als we écht mensenlevens willen redden. Maar ja, angst is nu eenmaal business. Big business. Dat heeft Sarah uit Rotterdam ons toch maar mooi duidelijk gemaakt.

9 reacties op “Angst is big business”

  1. Mr President

    Vermakelijk stuk, maar slaat de plank toch een klein beetje mis. Je moet kijken naar het aantal mensen wat nog leeft die met een lager bedrag aan terrorsmebestrijding dood zouden zijn.
    Ook moet je kijken naar de kosten die ziekenhuizen maken voor kankerbehandeling en niet alleen onderzoek. Ik denk dat het dan wel een stukje rechter staat die scheve verhouding.
    Overigens stop je mensen niet van doodgaan, je kunt alleen hopen dat ze langer leven.

  2. Jammer, niet zo’n sterke column vandaag vind ik, ondanks het feit dat het fictie is. Op zich is er niks mis met angst in de samenleving aan de kaak stellen maar om Sarah en haar tweet gedrag als voorbeeld te gebruiken ? Denk ook niet dat iemand denkt dat ze dat doet om ons iets duidelijk te maken ! Voor de rest ben ik een groot fan !

  3. Mr. President / Yvonne… naïef, naïef… Wordt wakker, we worden compleet gefuckt door de zogenaamde terroristische dreigingen…. De reactie op die tweet van dat meisje is compleet overdreven. Vergelijk dat iemand naar jou op straat roept van die leeftijd: ‘ik ga je auto opblazen’ . O shit maar dan heb jij natuurlijk al in je broek gepoept van angst…

  4. Mr President…serieus?! Er is in de afgelopen 10 jaar niemand in Nederland geweest die serieus bereid was om iets uit te halen anders was het simpelweg gebeurd. Misschien gooi je de 2e kamer niet zomaar plat, maar wie valt het op als je tijdens een koude winternacht met een bivakmuts op en een krantentas vol papier een paar winkelcentra af wil branden. Het gebeurt simpelweg niet. En kijk de uitzending van de Wereld draait door nog eens na met Rene Bernards van het Antoni v Leeuwenhoekziekenhuis. Daar geeft hij aan dat ze kanker binnen 20 jaar kunnen genezen, maar er is simpelweg niet genoeg geld voor onderzoek.

  5. Mr President

    Koen, ik geloof je op je woord. Ik kijk bijna geen tv en al zeker dat programma niet.
    Anyway, mijn commentaar was niet zo zeer op Nederland gericht maar op Amerika. Daarbij, als het goed is weet je van een hoop niet af. Dat iets gestopt is laten ze niet zo snel weten omdat ze dan informatie prijs geven aan andere terroristen. Onwetendheid levert daarbij meer angst op dan alles te weten.

  6. President, ik geloof ook jou op je woord, maar het kan niet kloppen. Het vraagt een zekere toewijding om een dergelijke daad te begaan, dat zal je toch met me eens zijn. Die mensen geven dus niet op als het even niet lukt, die gaan dan iets doen wat wél kan. In Irak worden er bermbommen neergelegd, kleine aanslagen, maar die zie je hier nergens. Aanslagen zoals bij de marathon, dat was een van de weinigen. Het is gewoon onmogelijk om bij elke marathon de hele 42 kilometer af te zetten. Ik wil overigens wedden dat dat wel de wereld is waar we heen gaan.

  7. Mr President:
    het gaat ook om de bedragen die aan preventie (of onderzoek naar effectieve behandelmethodes) worden gespendeerd, niet aan de bedragen die after the fact worden uitgegeven om de rotzooi op te ruimen als het te laat is.

    Mensen laten zich en masse indoctrineren door de media. Je ziet alleen maar series en films en nieuws over aanslagen, geweld, psychopaten, aanranders, noem maar op. Als je ‘s avonds door een stil straatje loopt verwacht je bijna al een duister iemand tegen te komen die het slecht met je voor heeft, maar de kans is groter dat je van het stoeprandje valt. Kijk ook eens naar “how tv ruined your life” over de invloed van de media.

  8. Los van of alle cijfers precies kloppen of hoe je ze moet interpreteren geeft het aan waar we zelden bij stil lijken te staan: hoe bang we zijn (gemaakt) voor wat er allemaal ooit misschien wel eens mis zou kunnen gaan. Luuk heeft zijn punt dus gemaakt! Mooi gedaan.

  9. ‘u wilt toch niet dat?’. Nee inderdaad, ik wil geen mes in mijn rug, bomschoen, inbraak, verkrachting… weet ik wat. Angst is inderdaad big business. Naast kanker, en verkeer is er nog een grote boosdoener, die massaal wordt vergeten, want een veel lastiger aan te pakken probleem. En ook lastig in cijfers te vangen: Geweld van bekenden. Van ouders, kinderen, buren, collega’s…
    Maar die enge Arabier en vieze man in het park spreekt nu eenmaal meer tot de verbeelding dan een enge opa. Het lijkt me ook verdomde lastig om daar overheidsbeleid op te maken. Hoe kun je al die duizenden doden, gewonden en doorgedraaiden die voor de rest van hun leven in angst leven ‘redden’? Of zorgen dat ze de spiraal van geweld die doorgeven aan de generatie na hen?

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top