Luuk Koelman

Het zal je vast zijn ontgaan, maar het Senseo-apparaat bestaat deze maand 25 jaar. Een kwart eeuw zielloze koffie, al moet ik mezelf hier al corrigeren. Zei ik koffie? Een Senseo zet helemaal geen koffie.

Ik luisterde gisteren naar de podcast van The New York Times. Bijna twee uur lang zaten vier journalisten van de krant in het Oval Office met Donald Trump.

De laatste tijd stel ik me Donald Trump steeds vaker voor als een man die al zijn hele leven snakt naar een applaus dat nooit komt.

Naast me aan de bar zit een man van een jaar of vijftig. Licht voorovergebogen, grijze slapen en het colbert al wat sleets bij de ellebogen. Beleidsadviseur infrastructuur, schat ik hem in.

Ik las dat toeristen die naar de VS willen, straks vijf jaar aan sociale media-geschiedenis moeten overhandigen. Instagram, Facebook, Twitter, TikTok, WhatsApp, de hele zooi.

Ergens in de Achterhoek, langs een recht stuk provinciale weg, staat een oude landbouwkar in de berm. Op die kar een bord, witgeverfd: ‘Jezus LEEFT! Geloof Hem.’ Dat LEEFT in enorme hoofdletters, alsof ergens halverwege het schilderen het geloof groter was geworden dan het bord zelf.

Suzan en Freek hebben een kind gekregen. Een jongetje en hij heet Sef. S-E-F, wat natuurlijk staat voor Suzan En Freek. Toen ik dat las dacht ik: dit kan niet waar zijn.

En toen kwam de zin die de zaal – en de rest van Europa – deed verstillen: “Als ons land niet bereid is zijn kinderen te verliezen, dan lopen we gevaar.”

Eindelijk is alles duidelijk. Volgens recent DNA-onderzoek had Adolf Hitler een micropenis. En maar één teelbal.

Er was een tijd dat heldendom simpel was. Je werd opgeroepen en dus ging je. Je vocht en sneuvelde. Je naam prijkte op een gedenkmuur. Maar dat was toen. Tegenwoordig zijn helden schaars.