Luuk Koelman

De militaire aanval op Iran heeft van het Pentagon de codenaam Epic Fury gekregen. Ik moest even gaan liggen toen ik dat las, omdat ik steeds opnieuw die twee woorden probeerde te begrijpen.

In het Duitse Bochum hebben toeschouwers geprobeerd een acteur van het podium te sleuren, omdat hij een fascist speelde.

Ik stond, met mijn oortjes in, bij de Albert Heijn in de rij toen ik Mark Rutte op de radio hoorde zeggen dat de afgelopen twee maanden respectievelijk 35.000 en 30.000 Russen waren gesneuveld in Oekraïne.

Steeds meer beroemdheden geven toe dat ze “ooit wel eens contact” hebben gehad met Jeffrey Epstein. “Een link,” noemen ze dat dan. Alsof ze ooit samen per ongeluk in een WhatsAppgroep zaten.

Ik lees dat ik voortaan een vrijheidsbijdrage ga betalen. Zo heet dat dus. Vrijheidsbijdrage. Prachtig woord, alsof vrijheid iets is waar je gewoon een bedrag tegenover kunt zetten.

Anderhalf uur sprak Donald Trump in Davos. Anderhalf uur aan één stuk. Halverwege tuurde hij de zaal in en riep opeens: “Mark, are you here? Yes, he’s here. Hello, Mark!"

Het zal je vast zijn ontgaan, maar het Senseo-apparaat bestaat deze maand 25 jaar. Een kwart eeuw zielloze koffie, al moet ik mezelf hier al corrigeren. Zei ik koffie? Een Senseo zet helemaal geen koffie.

Ik luisterde gisteren naar de podcast van The New York Times. Bijna twee uur lang zaten vier journalisten van de krant in het Oval Office met Donald Trump.

De laatste tijd stel ik me Donald Trump steeds vaker voor als een man die al zijn hele leven snakt naar een applaus dat nooit komt.

Naast me aan de bar zit een man van een jaar of vijftig. Licht voorovergebogen, grijze slapen en het colbert al wat sleets bij de ellebogen. Beleidsadviseur infrastructuur, schat ik hem in.

Ik las dat toeristen die naar de VS willen, straks vijf jaar aan sociale media-geschiedenis moeten overhandigen. Instagram, Facebook, Twitter, TikTok, WhatsApp, de hele zooi.