Colportage

Voor de Hema drentelt een studentikoos meisje heen en weer. Ze heeft een A4-klembord onder haar arm en is overduidelijk op zoek. Geroutineerd versnel ik mijn pas en concentreer me op de dakgoot van de Hennes & Mauritz.
“Meneer, heeft u een minuutje?”
Ik aarzel. “Eigenlijk heb ik weinig tijd. Ik …”
“Bent u voor de rechten van het kind?”
Ik val abrupt stil. “Of ik voor de rechten van het kind ben?”
Het meisje knikt. Ze heeft een knopje in haar linker neusvleugel.
“Ja, natuurlijk ben ik voor. Wie niet?”
“Dat is fijn om te horen, meneer. En wat vindt u van kindermishandeling?”
Wat ik vind van kindermishandeling? Wat is dat nu weer voor een vraag? “Nou, verschrikkelijk natuurlijk.”
Het meisje knikt begrijpend. “En wat vindt u ervan dat er wereldwijd een kwart miljoen kindsoldaten zijn?”
“Ook heel verschrikkelijk.”
“Dat is heel fijn om te horen, want onze stichting denkt over al deze zaken precies hetzelfde als u. Daarom zijn wij zo blij met uw morele steun.” Het meisje knikt me bemoedigend toe. “Maar het zou helemaal geweldig zijn als u uw morele steun vertaalt in een kleine maandelijkse gift. Heel gemakkelijk via automatische incasso. Tien, vijfentwintig of vijftig euro?” Ze heeft haar ballpoint al in de aanslag.
Ik zucht. “Nou weet je wat, geef me een folder en ik beloof je plechtig dat ik er thuis serieus naar zal kijken.”
“Dat zal niet gaan, meneer. Ik kan u pas een folder geven als u donateur bent.”
“Pardon?”
“Wij zijn erg zuinig op onze folders. Des te meer geld komt er ten goede aan het kind. Dat wilt u toch ook?”
“Ja, dat wil ik ook. Maar ik wil ook graag weten waar ik geld aan geef.”
“Wat wilt u dan weten? Ik kan u alles vertellen en we zijn volledig gecertificeerd.”
“Ik wil thuis in alle rust doorlezen wat jullie stichting doet.”
“Maar meneer, hoe sneller u ons steunt, des te sneller is het geld bij de kinderen.”
Er valt een stilte. Ik grijp naar mijn portemonnee. “Nou, dan geef ik je vijf euro contant voor de rechten van het kind. In ruil voor een folder.”
“Helaas meneer. We werken alleen met machtigingen. Voor ons goedkoper en voor u makkelijker.”
“Ik wil geen machtiging. Ik geef je eenmalig vijf euro contant voor zo’n foldertje.”
“Wij accepteren geen contant geld, meneer. Voor uw en onze veiligheid.”
Ook dat nog. Wil je wat geven, moet het weer op hun manier. “Ik loop door hoor,” dreig ik.
“Maar natuurlijk. Dag meneer.”
De vijf euro belanden bij de straatkrantverkoper met de blokfluit. Hij is er wel blij mee.

15 reacties op “Colportage”

  1. Wordt dit een kruistocht tegen de goede doelen, Luuk? Eerst de oranje polsbandjes en nu die colporteurs in de winkelstraten. Mijn steun heb je hoor. :-))

  2. “Nee, daar ben ik dus tegen. Die kutkinderen krijgen een veel te grote mond.”

    Ook probaat. Domme vragen = domme antwoorden, vind ik.

  3. Dit is zo herkenbaar. Bijna wekelijks loop ik tegen een dergelijke situatie aan.

    Leuke collumn!

    GR,

    Christian

  4. Doe alsof je Frans bent als iemand je aanspreekt met folder.
    Bij mij werkt het vrijwel altijd.

  5. Ik protesteer heftig tegen de suggestie om te doen alsof je Frans bent.
    Ik wil niet dat mijn flamboyante persoonlijkheid misbruikt wordt om arme werkstudenten om de tuin te leiden.

    :-)))

  6. Regels regels en nog eens regels, het voelt dan ook zo opdringerig aan, net zo een TellSell reclame.
    Kom op, één foldertje…waar gaat dit heen??
    Durf te wedden dat de baas foldertjes gebruikt als servetjes.
    Lang leve BLOKfluiters!!

  7. Laurens L.

    Gij zèt vergete da meiske dur naom te vraoge, want dan hò ge da meiske via dur moj inds flink dur oore kunnen waase!

  8. briljante column, echt herkenbaar: kHeb er hartelijk om kunnen lachen!

  9. Grappige column. Wel ontzettend jammer dat er zo weinig begrip is voor mensen die zich keihard inzetten voor het goede doel. Ik werk met deze mensen samen en had net een huilend meisje aan de telefoon omdat ze weer eens een nare opmerking naar haar hoofd had gekregen, terwijl ze haar best staat te doen omdat ze andere mensen hetzelfde gunt als wat zij hier allemaal heeft. De mensen op straat krijgen opdracht van het goede doel om geen folder mee te geven. Een vergunning om folders uit te delen is vaak veel duurder dan een vergunning voor wervingsactiviteiten. Daarnaast worden de folders vaak niet gebruikt. Goede doelen houden zich wel degelijk serieus bezig met het zo juist mogelijk omgaan met het geld dat ze van hun leden/donateurs krijgen en ik vind dat we dat zouden moeten toejuigen in plaats van afkraken. Ik vraag u om iets meer begrip voor deze meiden en jongens.

  10. En die straatkrantverkoper extra spekken naast zijn uitkering is ook niet nodig beste Luuk.
    Hij kan ook best in loondienst al die op straat ronddwarenlende onbekeken folders opruimen ipv een vrolijk deuntje blazen op zijn fluit.

  11. zeker en mobiel ………………………dat zijn oplichters die troggelen mensen 117,50 per jaar of voor als ze een keer in de 30 jaar een problrrmpje hebt en als je wat hebt komen ze niet tuig dat is het………….kijk maar op radar en kassa

  12. Shit dit is wel echt slechte verkoop, ik doe dit ook, maar bij tekenen mensen wel onderaan het blaadje

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top