Dat is wat God van ons vraagt

Het regende op Tweede Paasdag in Hengelo, en dat was niet voor niets. Op het pleintje voor de Onze Lieve Vrouwenkerk onthulde kardinaal Eijk het Monument voor het Seksueel Misbruikte Kind. We zien een Madonna van roestvrij staal, met aan haar voeten, in vrolijk gekleurd glas, twee spelende kinderen en een hondje.

Naast kardinaal Eijk staat beeldend kunstenaar Frans Houben, zelf slachtoffer van seksueel misbruik binnen de rooms-katholieke kerk. Hij ontwierp het monument. De kardinaal neemt het woord. Hij heeft het over een zwarte periode in de kerkgeschiedenis die hem niet onberoerd laat. Het misbruik was zondigheid van de zondigste soort. De wonden zijn diep. Daarom roept hij daders van misbruik op berouw te tonen, want “berouw is voor God een voorwaarde om zondaren te vergeven.”

Dat is zo’n zinnetje waarover ik graag mag nadenken. Een oproep tot berouw. Ik vind dat raar. Moet berouw niet uit jezelf komen? Wat is berouw – omdat iemand daartoe oproept – eigenlijk waard? Is dat niet net zoiets als liefde op afroep? Kardinaal Eijk vindt van niet. Nu is daar dit monument dat ons de ware Maria toont; de beschermvrouwe van de kerk, onbevlekt ontvangen en zonder zonden. Zij waakt met al haar liefde over alle kinderen.

Kunstenaar Frans Houben krijgt het woord. Als kind bracht hij dertien jaar door op een katholiek jongensinternaat. Daar werd hij vier keer verkracht. Maar Houben heeft het de rooms-katholieke kerk vergeven: “Als je in de rol van slachtoffer blijft hangen, kom je nooit verder. Ik zeg: hou op, na al die jaren. Je vergiftigt jezelf.”

Kardinaal Eijk is het van harte met hem eens. Hij roept op tot “een nieuw begin” want “centraal onderdeel van het christelijk geloof is vergeving.” De kardinaal legt het uit. Eerst is daar de zonde. Op zonde volgt berouw, en op berouw is daar als vanzelf vergeving. Was het niet Jezus aan het kruis die zei: “Vader, vergeef het hen. Zij weten niet wat ze doen”? Jezus laat ons geen enkele ruimte elkaar níét te vergeven.

Dus zó moeten we het monument zien. Het is een boodschap van de rooms-katholieke kerk aan al die slachtoffers die nog niet zo ver zijn als Frans Houben. Zij zouden eens goed bij zichzelf te raden moeten gaan. Waarom kunnen zij de stap naar vergeving niet zetten en Frans Houben wel? Vergeving is toch mogelijk met Gods kracht? Niet om het een of ander, maar wie in wrok blijft steken, werpt een blokkade op tussen God en zichzelf. Beter is het je leven te helen, in plaats van de kerk te veroordelen. Laat het slachtofferschap varen, dát is wat God van ons vraagt. Amen.

17 reacties op “Dat is wat God van ons vraagt”

  1. Ben niet verkracht door God of een gebouw van steen dat kerk heet. Maar wel door mensen, of dat nou geestelijken zijn of het jongetje van drie klassen hoger. Het beest in de mens is de boosdoener, dat geilheid geen andere mogelijkheid bied dan er aan te gehoorzamen. Dus geilheid is in deze de God voor de verkrachter, dus God is eigenlijk de verkrachter?

  2. Vergeving slechts na berouw. Berouw tonen kan door het afsnijden van je pi(n)k en die op een wit doekje aan je slachtoffer aanbieden. Zoals de Japanners.

  3. Galgberouw is zelfs onnodig door de beschermende mantel der broederlijke liefde. Slecht een standaard berouwbrief die van internet gedownload kan worden volstaat. Of een kinderlijk monument.

  4. Canis Spurcus

    Wat doet dat hondje daar? Is het een (on)bewuste boodschap van Frans Houben? Staat het hondje soms symbool voor een groep slachtoffers van de kerk die geen stem gaan krijgen?

  5. een vrolijke fan

    Het “monument” geeft wel mooi de houding van de RK kerk weer: gewoon vrolijk doorspelen alsof er niks aan de hand is. Aan de andere kant, een monument waar een bisschop in een mannekepis houding staat met een klein kind voor zich, is ook niet echt wat je op een pleintje wilt hebben.

  6. Het enige waar ‘de kerk’ echt berouw van heeft is dat de berichtgeving over e.e.a. zich te snel en oncontroleerbaar over Nederland en de rest van de wereld verspreid heeft.
    Daarvoor is vergiffenis niet gepast.
    Vergiffenis zal ook niet hetgeen zijn dat de kerk nastreeft, vergeten wel opdat over 100 jaar slechts een paar regeltjes op een obscure website doen herinneren aan de gevolgen van een vrije uitwisseling van verhalen.
    Vergeven is een zaak tussen slachtoffer en dader, waarbij het initiatief bij de eerste ligt, maar vergeten mag niemand opdat de geschiedenis zich niet herhaalt.

  7. En zo is Frans Houben ongemerkt opnieuw slachtoffer geworden, nu van manipulatie na seksueel misbruik. De madonna, blije kindertjes, een lief hondje .. zo gezellig die kerk.

  8. @CiNNeR Idd precies waar ik het eerste aan heb gedacht. Gisteren tijdens mijn gesprek met de psych nog maar eens uitgesproken. Geef hem een opdracht en een dik pak bankbiljetten en zorg ervoor dat hij zijn mond houdt. Al hoop ik stiekem dat Frans zijn verstand gebruik heeft en wat wraak elementen heeft ingebouwd die alleen zichtbaar zijn voor ons die misbruikt zijn. Ik denk dat ik het beeld nog wel eens streng ga keuren voor een definitieve oordeel. 🙂

  9. Als ik deze reacties lees ben ik blij zonder enige vorm van godsdienst te zijn opgevoed…Hemeltjelief (aardige term in dit verband en geen poging tot leuk te zijn, begrijp mij goed) wat een ellende…en waar ik mij dan toch iedere keer weer over verbaas…:Waar was De Staat Der Nederlanden ?
    Nooit iets gemerkt ? Nooit signalen ontvangen ? Nooit een Kamerlid geinformeerd ? Een politieke partij ?
    De Kerk kon dus gewoon vrijelijk de gang gaan ?
    Ja, we hebben vrijdheid van godsdienst scheiding van kerk en staat, maar daarom lag er dus een rol bloot (weer zo’n enge term)voor de Volksvertegenwoordiging ?

    Enfin, misschien kunnen we vastellen dat wij als natie niet veel verschillen van de zogenaamde “achterlijke landen”, niet waar ?

  10. Hallo? Lees ik daar scheiding tussen kerk en staat? Met politieke partijen aan het roer die we confessionele partijen noemen! Uiteraard dient de VVD de Mammon..

  11. *Overpeinst*
    Zal Tonino nu samen met Joris Demmink niet meer rommelen met jonge jongetjes, of alleen stiekum met versleutelde torrent netwerken. Vragen, vragen…

  12. frans houben

    De werkelijke boodschap van mijn kunstwerk zal jaren nodig hebben voor het begrepen wordt. Dat is niet erg en heel begrijpelijk. De pijn in de slachtoffers zit heel diep en het zal misschien nog zeker tien jaar nodig hebben voor de echte impact van dit schandaal tot de mensen doordringt.Ik kan eigenlijk alleen maar voor mezelf spreken. Ik heb intussen mijn dader vergeven, maar het is een jarenlang proces geweest. Sinds 1985 worstel ik met dit probleem. Mijn boek,de acties, soms keihard, mijn boosheid en woede. Ik ben blij dat ik uiteindelijk mezelf weer heb gevonden, zonder haat en boosheid. Dat wil niet zeggen dat ik opeens een brave jongen ben geworden. Zeer zeker niet, ik zal mijn ludieke acties blijven voeren, maar wel genuanceerd en ik zal in gesprek brijven met de kerk en de kardinaal, op mijn manier, kritisch, scherp maar met wederzijds veel respect.

    Ik hoop dat alle slachtoffers ooit zo ver komen als ik en er een moment in hun leven komt dat ze vrede in zichzelf zullen vinden, zonder haat en boosheid. Uiteindelijk wordt je door haat en boosheid verfigtigt.

    Frans Houben

  13. @ Frans, fijn dat je hier ook komt reageren, geeft een eerlijk beeld weer. Ik ben zelf erg kritisch. Ik heb zelf dus genoeg meegemaakt en ook boeken geschreven, zeker niet haatdragend, maar je kan moeilijk vergeven, als de dader zelf geen vergeving vraagt. Dat is mijn hangijzer, welk gewicht alleen maar is zwaarder geworden door de jaren. Ik kan dan wel mezelf verantwoorden en beschrijven, maar waarom zijn de daders nog niet eens met verantwoording bezig? Je maakt een kunstwerk van liefelijke kindertjes met hondje in Moeder Maria haar armen, geweldig liefelijk, maar het zet voor mij geen enkele perspectief met de harde wereld waarin dit alles is gebeurd en wordt weggemoffeld. Ik ben er heel mijn leven mee bezig geweest en inmiddels 56, dus al wat te versjouwen gehad. Ik neem de kerk niets kwalijk en kan mijn geestelijke vrienden al absoluut niet begrijpen waarom ze voor de ander hun excuus maken, zij zijn geen dader. Laten we wel eerlijk en oprecht zijn naar elkaar. De kerk staat er buiten, al is er veel verstopt gebleven. Maar de priester, monnik en non die trouw zijn aan hun belofte, hebben geen blaam. Het blijven de daders, die stug ontkennen en weglopen voor de waarheid of zelfmoord plegen zonder bekennen. Dat doet zeer, maar voor de rest ben ik mens net als iedereen soms leuk soms boos, maar wel altijd bereid tot gesprek en vooral veel schrijven.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top