geluk

Geluk is de nieuwe welvaartsziekte

Iedereen is wanhopig op zoek naar geluk. Niet voor niets zijn op Amerikaanse universiteiten colleges ‘happiness’ ongekend populair. Hier in Nederland is het niet veel anders. Stap een boekhandel binnen en je wordt bedolven onder de geluksboeken: ‘De logica van geluk’, ‘De kunst van goed leven’, ‘De kracht van het NU’ en ‘Vind je ikigai – de Japanse geheimen voor een lang, gezond en gelukkig leven’.

Geluk is maakbaar, is steeds de boodschap. Geluk is een formule die je alleen maar hoeft toe te passen. Daarom hebben grote bedrijven tegenwoordig allemaal een CHO in dienst, oftewel een Chief Happiness Officer, verantwoordelijk voor de gelukkige werknemer. Want een gelukkige werknemer is 50 procent minder ziek dan een ongelukkige werknemer. Tel uit je winst! Daarom maakt de CHO gebruik van ‘positieve psychologie’, die werknemers leert dat zij altijd gelukkig kunnen zijn óf worden. Zolang je maar volhardt, want geluk creëer je elke dag weer, in het hier en het nu!

Met andere woorden: als het je niet lukt gelukkig te zijn, dan ligt dat toch echt grotendeels aan jezelf. Niet gelukkig zijn is de nieuwe welvaartsziekte. Want geluk heb je in de hand. Het is een doel dat je kunt nastreven: wie hard werkt, die boekt successen. En succes maakt gelukkig, zo simpel is het.

Vragen doemen op. Is geluk wel na te streven? Misschien werkt het juist andersom. Misschien word je pas écht gelukkig wanneer je al dat krampachtige streven juist los durft te laten. Sterker nog, misschien bén je al gelukkig, maar voelt het alleen niet zo. Net zoals je ook heel ziek kunt zijn zonder dat je het merkt.

Al dat getob over gelukkig zijn. Wie in een sloppenwijk in Calcutta woont, die breekt zich niet het hoofd over de vraag of hij ‘zijn authentieke zelf’ wel kent, om vervolgens te besluiten dan maar een tweede huisje in Frankrijk te kopen.

Wanhopig op zoek zijn naar geluk is nu eenmaal een luxe die niet iedereen zich kan permitteren.

2 reacties op “Geluk is de nieuwe welvaartsziekte”

  1. Mooi voorbeeld wat geluk is, lees je in de roman SAPIENS (Yuval Noah Harari):

    ‘Vergelijk een middeleeuwse Franse boer maar eens met een moderne Parijse bankier. De boer woonde in een onverwarmde lemen hut met uitzicht op de plaatselijke varkensstal, terwijl de bankier thuiskomt in een schitterend penthouse met de laatste technische snufjes en uitzicht op de Champs-Élysées. Instinctief verwachten we dat die bankier een stuk gelukkiger is dan die boer. Maar lemen hutten, luxeappartementen of de Champs-Élysées veranderen niet veel aan ons humeur. Serotonine wel. Toen de middeleeuwse boer de bouw van zijn lemen hut voltooide, scheidden de neuronen in zijn hersenen serotonine uit, waarmee zijn serotonine-gehalte op niveau x kwam. Toen de bankier in 2013 de laatste afbetaling deed voor zijn prachtige penthouse, gaven de neuronen in zijn hersenen een vergelijkbare hoeveelheid serotonine af tot een vergelijkbaar niveau x. Het maakt de hersenen niet uit dat het penthouse veel comfortabeler is dan de lemen hut. Het enige wat telt is dat het serotonine-niveau op dat moment x is. De bankier zou dus geen greintje gelukkiger zijn dan zijn over-over-overgrootvader, de arme middeleeuwse boer.’

    Dus: “Give us the pills ans we’ll finish the job.”

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top