gesprek

Een gesprek zónder smartphone, kan dat nog?

Een echtpaar op een terras. Allebei staren ze naar het scherm van hun telefoon. Samen alleen. De aandacht ligt niet bij elkaar, maar bij de wereld daarbuiten. Die willen allebei ergens anders zijn, denk ik dan.

Maar misschien ligt dat aan mij. Laatst zat ik met een oud-student op een terras, toen hij middenin het gesprek (we hadden het over solliciteren) naar zijn telefoon greep: “Moment, een appje. Even antwoorden!” En hopla, daar was de conversatie al ingeruild voor de blik naar beneden. Ik wachtte beleefd, maar dat was niet de bedoeling. “Ik luister wel hoor,” mompelde hij, druk doende met beide duimen. Maar ik dacht: flikker toch op met die smartphone van je. En kijk me aan als ik met je praat.

Rustig zitten, praten en luisteren. Iemand je onverdeelde aandacht geven tijdens een gesprek, het is er niet meer bij in deze tijden van multitasking. Daarom wordt het hoog tijd dat meer mensen de regel van drie kennen, die in de Verenigde Staten al heel gangbaar is. Pas als vijf of meer mensen een gesprek voeren, is het oké om even naar je smartphone te grijpen. Let wel, op voorwaarde dat tenminste drie personen luisteren naar degene die iets aan het vertellen is.

En die oud-student? Ik had tegen hem kunnen zeggen: “Doe je dit ook tijdens een sollicitatiegesprek? Je geeft een hand, gaat zitten en legt pontificaal je mobiel op tafel? Ik kan je garanderen dat je niet wordt aangenomen.” Maar ik besloot anders te reageren. Toen hij zijn telefoon weer op tafel had gelegd, diepte ik de mijne op uit mijn broekzak, deed oordopjes in, zwengelde Spotify aan en verlegde mijn blik met een “ik luister wel hoor!” richting verre einders.
 

9 reacties op “Een gesprek zónder smartphone, kan dat nog?”

  1. Henk Veldman

    Ja, Luuk pas maar op. Hoewel het maar zelden voorkomt zie je soms mensen die niet een mobieltjes bij zich hebben. Dat is verdacht!
    Maar vaak hebben z’m wel bij zich maar hebben hun aandacht heel even ergens anders. Ze hebben dus geen contact meer met andere mensen. Ik woon op een paar honderd meter afstand van het UMCG en kan er ook gewone boodschappen. Er zitten tientallen mensen in de wachtruimte, maar echt waar, heel af ten toe zie je mensen die geen mobieltje in de hand hebben!
    (Weet je waar dit op slaat? Een jaar of 10-15 geleden was het verboden in het Martiniziekenhuis ( een afdeling van het UMCG) gebruik te maken van een mobieltje. Reden? Die dingen konden de medische apparatuur van het ziekenhuis verstoren! En dat terwijl de artsen en personeel zelf er wel mee rondliepen. )
    Maar nu is het inderdaad hoogst zelden als je in de wachtruimte mensen ziet zonder zo’n ding.

  2. Ah, daar winkelde ik omstreeks 1995 ook geregeld, aangezien daar de enige Appie van het Groningse stadje G. zat die op zondag open was. Het viel me overigens wel op hoe weinig smartphones er toen waren.

  3. Iedereen of bijna iedereen heeft wel een smartfone. Maar ik ben nog gewoon van het gesprek, leg de foon bijna alleen thuis op tafel. En verder jaszak of broekzak. Ik zie ook wel wat je bedoelt Luuk. En ik zie het ook steeds erger worden. En misschien is de regel wel goed die je bespreekt.

  4. Waarom noemen ze het eigenlijk smartphones? Volgens mij raken we er aardig afgestompt door…

  5. Als ik ergens allen sta te hannesen met mijn smartphone is het eerste dat ik doe als er iemand op me af komt lopen dat ding opbergen. Of diegene nu wel of geen gesprek aan wil knopen.

  6. Echt heel frustrerend is het af en toe met die smartphones, dat ik vorige week ook een blogpost erover heb geschreven. Want mensen (meerderheid) vinden het tegenwoordig belangrijker wat op de telefoon gebeurt dan om zich heen.

  7. Teun Parijs

    Tijdens WOI hadden we alleen van die grote en zeer zware veldtelefoons. Dan moest je eerst een snoer uitrollen vanuit de dichtstbij zijnde telefooncentrale. Voor je dan eens in de wachtkamer kon bellen, dat was een enorme inspanning, waar je met vier mensen een half dagdeel druk mee was.

    Daarom ben ik blij dat het nu allemaal zo gemakkelijk is om in contact te blijven met het thuisfront. Daar zijn wel twee oorlogen aan vooraf gegaan. Laten we dat nooit vergeten!

  8. Cees Oosterom

    Ik denk dat onze Koning dit bedoelde met: ‘Samen in verbondenheid’ nu ik er even over nadenk.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top