Steeds meer beroemdheden geven toe dat ze “wel eens” contact hebben gehad met Jeffrey Epstein. “Een link,” noemen ze dat dan. Alsof ze ooit per ongeluk in dezelfde WhatsAppgroep zaten. Filmsterren, miljardairs, ministers, oud-presidenten, zelfs koninklijke families. Allemaal waren ze op “dat eiland.” Of kort in “dat vliegtuig.” Of toevallig op “die foto.” Zelfs mensen van wie ik nog nooit heb gehoord, blijken nu ineens een link te hebben gehad met die man.
Ik hoor het aan en denk alleen maar: hoe dan? Hoe komt het dat iedereen daar is geweest, behalve ik? Hoe kwam je überhaupt aan een uitnodiging? Kreeg je een telefoontje? Een kaartje op handgeschept papier? Of stopte op een dag een limousine voor je deur, in de hoop dat je de hint begreep? Geen idee, ik ben nooit gevraagd.
Ik heb serieus mijn mail gecheckt. Spamfolder ook. Zestien aanbiedingen voor erectiepillen, drie Nigeriaanse prinsen plus iemand die mijn crypto wilde beheren. Maar geen enkele uitnodiging voor een privé-vlucht in de Lolita Express. Zelfs geen cryptisch mailtje over “een weekendje weg met stoute mensen.”
Wat heb ik fout gedaan? Was mijn LinkedIn-profiel niet aantrekkelijk genoeg? Had ik in mijn bio het woord ‘filantroop’ moeten laten vallen? Het voelt alsof er ergens een feestje is geweest waar de hele wereld naartoe ging, behalve ik.
Precies zoals vroeger op de middelbare school. Daar werd ik ook nooit uitgenodigd voor feestjes. Maandagochtend hoorde ik dan de verhalen. Wie met Sandra had gezoend, wie had gekotst in de plantenbak en welke leraar langs was geweest. Ik knikte en deed alsof ik er sowieso niet bij had willen zijn, maar eigenlijk stak het me wel. Dat niemand had gemerkt dat ik er niet was.
Oké, Epstein had zijn standaarden. Een zekere status was vereist. Vermogen en invloed, mensen moesten jouw naam kennen. Al die dingen heb ik dus niet. Ik schrijf columns, wat ongeveer betekent dat je een arme sloeber bent met een mening. Dat opent geen deuren. Want zo werkt het blijkbaar. Als je maar belangrijk genoeg bent, dan wordt het vanzelf plausibel dat je ooit op zijn eiland was.
En nu zie ik al die beroemdheden hun excuses mompelen: ze wisten van niets. Ze waren er wel, maar eigenlijk ook weer niet. Ze zagen van alles, maar keken net de andere kant op. Ze kwamen er vooral voor de fijne gesprekken. Ze biechten het op alsof ze bekennen dat ze vroeger wel eens stiekem een jointje rookten in de fietsenstalling. Een beetje schaamte, maar ook een zweem van trots: kijk mij eens, ik hoorde erbij.
Ja, zij wel. Zij hebben tenminste een verhaal. Iets donkers, iets spannends. Misschien moet ik ook maar een statement uitbrengen. “Helaas heb ik geen enkele link met Jeffrey Epstein. Ik was niet interessant genoeg. Het spijt me als ik hiermee mensen teleurstel.” Want blijkbaar is dat de ware standaard: je telt pas echt mee als je op zijn minst één keer bent benaderd door een pedofiel met een privéjet.
