De kiezer als prooidier

De natuurlijke leefomgeving van de wolf, beter bekend onder de Latijnse naam Lupus Politicus Opportunis, bevindt zich normaliter op het Binnenhof. Daar leeft het dier in roedels die streng hiërarchisch zijn georganiseerd en geleid worden door een alfamannetje. Zwakke exemplaren worden uit de groep gestoten, zoals deze week gebeurde met een oude demente wolf en zijn kale jong. Het bekende grote huilen dat daar doorgaans op volgt, bij volle maan en voor volk en vaderland, is volgens kenners vooral bedoeld om wachtgeld veilig te stellen.

De wolf is dan ook een opportunistische, pragmatische jager. Hij concentreert zich op de zwakkeren in het ecosysteem. Heeft het roofdier de keuze tussen een makkelijk te grijpen schaap (denk aan een omaatje met enkel aow) of een machtig damhert met vervaarlijk gewei (iemand met een topinkomen), dan kiest hij altijd de makkelijke weg. Op Europees niveau groeit de populatie en invloed van deze slinkse predator dan ook gestaag.

Enkel in verkiezingstijd waagt de wolf zich, met zijn egocentrische en solitaire karakter, buiten het eigen veilige territorium. De eerste exemplaren zijn inmiddels gespot in woonwijken en winkelgebieden. Zij lijken, met de Provinciale Statenverkiezingen van 18 maart voor de boeg, relatief makkelijk benaderbaar. Een kiezer schoot een filmpje vanuit een auto waarop te zien is, hoe een wolf rondscharrelt in een vinexwijk, aan brievenbussen snuffelt en op een speelveld met een wipkip wat om zich heen loert.

Biologen waarschuwen dat dit weinig schuwe, a-typische gedrag van de wolf tot gevaar kan leiden. “De kiezer moet als prooidier constant alert zijn. Buitenshuis kan hij zich het beste zigzaggend voortbewegen.” Het advies: kijk de wolf bij een plotselinge ontmoeting, bijvoorbeeld bij de ingang van de Action, vooral niet recht in de ogen. Houd afstand. Komt het dier te dichtbij, roep dan op schelle toon en hevig met de armen gesticulerend: “ZAKKENVULLERS!” Dat is meestal afdoende.

Wat verder te doen tegen de wolf? Hem afschieten, zoals plezierjager Volkert van der G. ooit deed, mag niet. De wolf is een beschermde diersoort, dus je moet hem gewoon vrij laten rondlopen en overal aan laten snuffelen. Maar een welkome gast is het beest zeer zeker niet in gebieden waar veel kiezers wonen.

Hoe bescherm je huis en haard tegen dit brutale roofdier? Volgens kenners biedt het inzetten van eenvoudige middelen uitkomst. De meest beproefde methode: bevestig met plakband een verscheurd stembiljet aan je voordeur. Dat schrikt elke wolf af.

6 reacties op “De kiezer als prooidier”

  1. Geachte heer Koelman,

    Uw methode: “bevestig met plakband een verscheurd stembiljet aan je voordeur” werkte perfect. Ik heb uw advies dan ook onmiddellijk opgevolgd.

    Tot vanmiddag – twee uur – heb ik geen enkele wolf meer kunnen ontdekken. Maar na verloop van tijd zag ik Roodkapje in de straat. Ze had hele grote oren, gele ogen en gevaarlijke scherpe tanden. Ze droeg een mandje met allemaal rode rozen en ze had een soort schaap bij zich, aangelijnd aan een riem. Het was een aangekleed schaap in een speciale bontjas.

    Meneer Koelman – u weet het – ik ben niet gauw bang. Maar ik kreeg toch een raar gevoel, toen ik het vreemde stel zag lopen.

    Ik twijfel nu of een verscheurd stembiljet voldoende afschrikwekkende werking heeft op langere termijn.

    Zou een kapot kruisje, een geknakte roos en een verscheurde kalender van 1966 aan de voordeur een extra bescherming kunnen geven?

    Hoor graag uw advies.

    Met vriendelijke groet,

    Willem de Kiezer

  2. Geniaal. Zojuist integraal aan mijn vrouw voorgelezen. En dat terwijl ik verdorie nog lid van een wolven… euh.. politieke partij ben ook nog.

  3. Geweldig geschreven, ook de eerste reactie mooi op ingespeeld. Hier geniet ik van, ga zo door.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top