Ontlasten langs de Autobahn

Een Raststätte langs de Duitse Autobahn. Het is heet. Er is een kleine opstopping bij de elektronische klappoortjes die naar de toiletten leiden. Vooraan staat een dikke man. Ik zie hem op de rug, hij is topless. Boven zijn bermuda tel ik aan elke zijde drie diepe vetplooien. Hij staart naar de tekst bij de klappoortjes. “Sanifair. Das erfrischend andere WC,” leest hij hardop.

Een Nederlander, als ik het niet dacht. Hij draait zijn hoofd naar links en naar rechts. “Vragen ze daar verdomme 70 cent voor?” De handen gaan in de zij, het hoofd in de nek: “Dan schijt ik nog liever op de parkeerplaats!” Met veel misbaar wurmt de man zich langs de rij wachtenden achter hem, terug naar buiten. Een schriel vrouwtje van middelbare leeftijd trippelt achter hem aan.

Mooi, nu mag ik. Ik ben verslaafd aan Sanifair. Voorheen kwam ik nog wel eens in Frankrijk, het land van het hurktoilet. Maar ik kan het niet: met ingehouden adem mezelf ontlasten, hangend boven een anus in de grond. Nee, dan de Duitse toiletten langs de Autobahn, hemels!

Direct ná de klappoortjes daalt uit het plafond een zwoele damesstem op mij neer: “Betreten sie die Welt von Sanifair.” De gehele ruimte lijkt ingepakt met een mist van toiletverstuivers. Het doet mijn neusvleugels tintelen. Frisse limoenen! En een dennenbos! En lelietjes! Ik snuffel als een jonge hond. Nee maar, ook nog eens lavendel! En rozemarijn! Oh, de heerlijkheid. Op naar het toilet!

Ik heb de deur maar net op slot, of vóór mij draait de zelfreinigende wc-bril. Een ovaal dat volautomatisch een rondje maakt, welk een caleidoscopisch effect! Dan dimt het licht, ik mag plaatsnemen. Uit een luidspreker druppelt muziek, heel zachtjes. Het is Enya, met Orinoco Flow. Ik kijk naar het plafond. Kosmisch zwart, met her en der een zachtjes oplichtend led-lampje. Het is net een sterrenhemel. Om mij heen spuiten verstuivers onophoudelijk hun nevel. Een explosie van ochtenddauw met een vleugje pacific. Ik inhaleer diep. En nog eens. En nog eens. Het wordt wonderbaarlijk licht in mijn hoofd.

Dan gebeurt het. Ik voel hoe een oceanisch bewustzijn zich in mij opent. Ik kom los van de grond. Hoger en hoger ga ik. Daar zweef ik het toilet uit, zo door het dak naar buiten. Ik waai, zonder dat ik mijzelf richting kan geven. De horizon scheurt open. Ver beneden mij zie ik nog net de dikke landgenoot. Hij ontlast zich hurkend achter de vangrail.

12 reacties op “Ontlasten langs de Autobahn”

  1. Riet. Koelman

    ik ken die plee,s maar met dat bonnetje krijg je korting op de te dure koffie, of op tijdschriften.

  2. Op naar het sanitaire Walhalla. De trend van dit decennium is een fecale revolutie, sjiek schijten voor allen!

  3. Ik weet niet of ik ‘t zolang op kan houden tot aan m’n volgende vakantie naar het Duitsche Land.

  4. Henk de Vries

    Klopt, 70 cent, waarvan je er met het bonnetje weer 50 in het restaurant mag uitgeven. 20 cent voor een schijtparadijs. Vind ik niet veel. Beter dan vroeger die Oostblockmevrouw aan dat tafeltje, met een bordje waar je geld op moest gooien.

  5. Ook het urineren in de waterloze Sanimat is een belevenis en de papierautomaat om je handen af te drogen is geweldig. Ik kan nooit de verleiding weerstaan om meerdere keren mijn vingers over de sensor te bewegen. Het voelt aan als teveel servetjes pakken in het restaurant, maar dat maakt het afdrogen extra prettig. Ik mis wel de toiletbeheerder met het schoteltje bij de ingang. Vooral als ik ‘s nachts terugreis van een zakelijke afspraak dacht ik altijd bij het zien van die mensen, niet klagen, het kan altijd erger.

  6. Nederland mag er een voorbeeld aan nemen!! Je gaat in Duitsland wel zonder nadenken naar het toilet!! Hier in Nederland ga ik altijd eerst stiekem kijken hoe vies of schoon het toilet is. Wel ben ik afgelopen vakantie ergens langs de autsnelweg bij een Shell tankstation gestopt waar men ook begonnen is met de Nederlandse versie van Sanifair!! Zag er ook zeer plezant uit! hahaha en zeker fris en schoon!! Dus…. nog enkele jaren wachten en Nederland heeft ook overal zijn Sanifair!!!!!!

  7. Waar ik beroerd van word zijn die idiote poortjes.
    Ik heb het nu over de plees aan de autowegen in Nederland.
    En over de plees in mijn dorp Rotterdam, want meer dan een verzameling dorpen is het niet, hiero, en voor jullie daro.

    Je moet gewoon ff, en dan moet je je lijf door zo’n poortje wringen, iets wat je het gevoel geeft een Amerikasnse vette dikbilkoe te zijn.
    Je smijt een muntje van 0.50 in dat geval en je ontvangt een bonnetje.Korting voor rotzooi waar je niet op te wachten zit.
    Vervolgens kom je op het toilet, de plee dus, gepavoiseerd met idiote voorstellingen van dikke, roodgeverfde lippen, met een zwoel muziekje op de achtergrond.
    Nu, en dan plas je even, maar dat hadden jullie al bedacht, niet waar.
    En als je dan weggaat krijg je nog en reclame in je handen gefrommeld voor een zogenaamd “goed doel”, want God is overal.

    En dan ga ik met de metro naar huis, terwijl ik eigenlijk nog wel eens ff zou willen kotsen.

  8. @Louisa: als jij jouw lijf door zo’n poortje moet ‘wringen’ dan vermoed ik dat jouw gevoel gewoon klopt.

  9. Geweldig, m’n vakantie begint pas goed nadat ik bij Sanifair binnen ben geweest. Twintig cent is geen geld; je geeft altijd wel wat uit op vakantie, dus ook bij de benzinepompen. Ook ik had de ‘mazzel’ een keer Orinoco Flow te horen. Helaas had ik toen net ‘The girl with the dragon tattoo’ gezien. Het nummer heeft sindsdien een nare bijsmaak.
    Maar: Sanifair ftw!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top