Suikerouders

Tegenwoordig hebben kinderen geen ouders meer; ze hebben personeel. Mama zwoegend op de bakfiets, tegen de wind in. Slagregen op kop. Vóór haar, droog onder een luifeltje, blikt het prinsje verveeld om zich heen. Dat zijn de verhoudingen. Bij de geboorte krijgt elk kind tegenwoordig een hofhouding geleverd, bestaande uit twee lakeien. Papa en mama, buigend als een knipmes voor hun kroost. Waarom?

Volgens onderzoekers proberen ouders zo hun schuldgevoel af te kopen. Zij werken namelijk zó hard dat ze de fut niet meer hebben hun kind voldoende liefde en aandacht te geven. Een lastige spagaat want liefde is niet te koop, aldus de onderzoekers. Ik zie dat anders. Mijn stelling: dergelijke ouders (ik noem ze suikerouders) kopen geen liefde, ze kopen rust. Puur uit luiheid zijn zij het personeel van hun kroost.

Neem nu op straat spelende kinderen. Daar gaat de bal, over de schutting de tuin van een wildvreemde meneer in. Hij is net even de deur uit. De koter weet wat hem te doen staat. Op een holletje naar huis. Binnen drie minuten is papa ter plekke. Hij klimt over de schutting, banjert door bloemen en planten, en pakt de bal. Rijst de vraag: Waarom zegt papa niet tegen zijn zoontje: “wacht maar tot die meneer weer thuis is en bel dan zelf aan”? Simpel; de bal uit de tuin halen kost twee minuten. Je kind leren dat hard tegen een bal trappen zo zijn consequenties heeft, duurt veel langer. Daar heeft papa geen tijd voor – en ook geen zin in.

Het is de weg van de minste weerstand. Door je kind in alles zijn zin te geven, koop je rust. Vandaar ook het vakantie-mantra ‘als de kinderen het maar naar de zin hebben, dan hebben papa en mama dat ook.’ Even het gevoel geen kinderen te hebben, dát is het ultieme vakantiegevoel voor de moderne ouder. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Waarom neemt het aantal kinderen dat op commerciële huiswerkbegeleiding zit, elk jaar met 40 procent toe? Omdat ouders geen zin hebben hun kind achter de broek aan te zitten. Ze kopen het af. Waarom bestaan er 24-uurs crèches? Precies, je koters outsourcen. Ouders willen wel geld in hun kind steken, maar geen tijd.

Nederland barst van de volwassenen die niet zijn opgewassen tegen hun eigen kind. Echtparen die ervoor kiezen niet zozeer vader en moeder te zijn, maar vooral butler en bediende. Ja-knikkers zijn het geworden, puur uit gemakzucht. Wat voor treurig leven heb je dan? Net als die zwoegende mama waarmee deze column begon. Eigenlijk zwoegt ze helemaal niet. Ze kiepert haar prinsje in een bakfiets, want dat is makkelijker dan hem zelf te laten fietsen. Denk daar maar eens over na.

20 reacties op “Suikerouders”

  1. En dan hebben we het niet eens over boodschappen doen met het kind waarbij het kind een dreinend, lopend boodschappenlijstje is..

  2. Dat is nou precies de grote ophef geweest met die enge film over de horrorsint. Ouders nemen nog net de moeite om te zeuren over de film en bijbehorende posters. Waarschijnlijk omdat dat tussen de werkmails door nog even via internet kan.

    Even rustig met Junior aan tafel zitten om uit te leggen dat dat nep is en hoe het maken van zo’n film in zijn werk gaat, kost veel teveel tijd. Daarbij: een gesprek met Junior? Hoe moet dat?

  3. zandkorreltje

    Natuurlijk zwoegt de mama wel… En ze wil iets bewijzen. “Ik doe ook mee, ik kan het ook, een kind op de wereld zetten! En daarbij carrière maken!” Ze kan iets wat mensen eigen is. Iedereen kan het ongeveer. Een kind aan elkaar naaien, op de wereld zetten en een onzekere toekomst insturen terwijl het toch al aardig vol is hier en ook steeds gevaarlijker wordt. Het is toch de meest egocentrische daad die je je kunt voorstellen. Je KUNT het toch niet voor het kind doen?! Dat kind ken je nog niet, dus daar hoef je het niet voor te doen. Bewijzen dat jij het beter kunt dan de flutjob die je (schoon)ouders hebben afgeleverd? Alle argumenten zijn om je eigen zelfbeeld op te krikken of om wraak te nemen. Maar goed, het zullen toch de hormonen en de oerdriften wel zijn, die nog steeds sterker zijn dan zelfinzicht. Nou ja, en ALS je dan zo nodig moet, dan is het misschien een goed advies om het boek van je voorvader te lezen Luuk: Pligten der ouders…

  4. In flitsende magazines staat dat het heel goed mogelijk is om én kinderen op te voeden én carrière te maken én tweewekelijks te sporten én minstens twee hobby’s te hebben én sociale contacten te onderhouden. Ik heb daar sterk mijn twijfels over.
    Is het zo erg om als man of vrouw wat minder carrière te maken en je plezier vooral uit activiteiten voor en met je gezin te halen? En is het een ramp om geen kinderen te krijgen en voor die topcarrière te gaan?
    Ik denk dat keuzes maken het helemaal gaat worden in 2012.

  5. Ik zou denken dat papa meerdere ballen in huis haalt, nog simpeler dan over het tuinhek klimmen.

    Vervelend is natuurlijk wel dat velen het zich tegenwoordig helemaal niet kunnen veroorloven kinderen te krijgen zonder beiden te werken.

  6. Ik voel me totaal niet aangesproken. Het is hier soms geen vetpot met alleen een werkende papa, maar ik ben wel thuis voor de kinderen. Zowel tussen de middag om gezellig aan tafel te eten, als om half 4, wanneer ze thuiskomen met huiswerk, waarin ik ze dan begeleidt. En als ik dan over een paar jaar ga werken, doe ik dat binnen schooltijden. Je kiest voor kinderen omdat je van kinderen houdt, niet om ze hun eerste stapjes te laten zetten bij de oppas. Helaas is het idd voor sommigen niet mogelijk om thuis te blijven ivm duur huis, vakantie ed. Maar ik kan je wel verzekeren: ik ben gelukkig dat mijn huurwoning, met mijn vakantie in de achtertuin en alleen wat uitstapjes naar pretparkjes en dierentuinen. Ik kies ervoor dat mijn kind mama zegt tegen mij en niet tegen de oppas die ze meer uren per week zien dan hun biologische verwekkers.

  7. Juut: …”met huiswerk, waarin ik ze dan begeleidt. ”

    Ga je huiswerk doen joh! Bij “ik” komt geen “t” achter het werkwoord. Foei. En nu die bal uit de tuin van de buurman halen. 🙂

  8. Ik zag het toen ik hem opsloeg, maar kon het niet veranderen en hem corrigeren in een volgende post vond ik spammen. 😉

  9. Opperprutser

    Terroristen zijn het. Hele huishoudens houden ze onder de duim. Geweldige column Luuk

  10. Heel herkenbaar Luuk, hier thuis is het “niet” anders !! Wij hebben vrienden die hebben bewust gekozen om zonder kinderen door het leven te gaan, soms benijd ik ze, maarrrr je krijgt er zoveel voor terug.., van de kinderen dan !!

  11. Kinderen willen/maken/krijgen zit in je oerinstinct, de wil om voort te planten. Opvoeden niet…

  12. Hier kan ik mij helemaal in vinden. Heb net even met mijn kinderen overlegd en ik mocht reageren 🙂
    Zie ook zeverzak.blogspot.com

  13. Heerlijk, heel herkenbaar.
    En dan maar te zwijgen over het feit dat je nog een boze vinger gewezen krijgt als je het “prinsje” corrigerend toespreekt. Als je telg zelf niet de kindertelefoon belt omdat hij i.p.v. een rode nintendo een groene heeft gekregen dan zijn het de buren o.i.d. die van een afstand menen dat er sprake is van verwaarlozing als je zoonlief niet direct op zijn wenken bediend maar de schone kunst van het geduld hebben aanleert.

  14. je schoonzus

    Een column die me uit het hart gegrepen is. Dat is dus 1 van de redenen waarom mijn man en ik ervoor gekozen hebben om zonder kinderen door het leven te gaan. Om je totaal tot je plm. 18e weg te cijferen voor je kind, dat was na zorgvuldige overwegingen niet voor ons. Mensen die wel het geluk hebben om kinderen te mogen krijgen of deze keuze nog kunnen maken zouden daar eens vaker stil bij mogen staan…

  15. Beste Luuk,
    Met gemengde gevoelens heb ik je column “Suikerouders” gelezen. Enerzijds amusant, en anderzijds heel herkenbaar.
    Ook ik had voorheen mijn mening klaar (identiek aan de jouwe) over hoe vrienden en collegae met hun kind(eren) omgingen. Ik had makkelijk praten, zonder kind.
    Aan de zijlijn is het immers makkelijk oordelen, Cruijf weet er alles van. Veel geklets en zelf niks doen.
    Inmiddels zijn wij ouders van één kind, en hebben werk en zorgtaken verdeeld en proberen zoveel mogelijk de door jouw omschreven toestanden te vermijden, door keuzes te maken, je kunt je oude drukke leven niet in stand houden met een kind erbij. Maar soms… dan kies je echt voor de weg van de minste weerstand. Niet de beste weg voor het kind op lange termijn, maar wel het gemakkelijkste.
    Ben overigens benieuwd of je zelf kinderen hebt, en hoe je dat zelf doet.

  16. Klopt, het kind is vaak de baas waar alles om draait. Dieper liggende oorzaak is de massale ontkerkelijking, veel mensen zien gewoon géén andere zingeving meer dan directe behoefte bevrediging en dat is armoedig. Beheersing is een deugd die je steeds meer moet zoeken met een vergrootglas ..

  17. Ha, ha als juf op een vmbo en als moeder van drie pubers is het heel herkenbaar. Maar ze vinden me vaak een zeurmoeder dus ik denk dat ik mijn opvoedverantwoordelijkheden wel neem. in het nrc heeft hierover een interessant artikel gestaan. Dat stuur ik je nog door. En met een zus als echte cliniclown reageer ik lekker niet op je andere column. Ik heb er wel om gelachen hoor! Groetjes en tot snel

  18. Tijani Boulaouali

    Honingouders en internetweduwen!

    *Door Tijani Boulaouali
    Waarom bestaan er 24-uurs crèches? Deze prangende vraag weerspiegelt echt de werkelijkheid van de moderne opvoeding en de kritische toestand van het gezin in de hedendaagse context. Daarop onderneemt de columnist Luuk Koelman (‘suikerouders kopen rust’, Metro, donderdag 12 januari 2012) een poging, om er een antwoord op te smeden. Persoonlijk ben ik bijna helemaal mee eens met zijn visie, analyse en perspectief. In dit stukje probeer ik, in het kort, de sommige factoren, die achter dergelijke hachelijke situatie zitten, concreet te belichten. En ik beperk me tot drie ervan.
    Verandering van de gezinsrollen: Sedert de jaren zestig en zeventig begon de gezinsstructuur radicaal te veranderen, van een simpele sociale entiteit, waarin de maatschappelijke rollen op traditionele en instemmende wijze waren verdeeld. Naar een complex blok, waarin vage overlappingen en ongezonde afwijkingen gebeuren. Dat heeft uiteraard het gezinsbegrip op de kop gezeten! Zo verdwenen of krompen de traditionele rollen van elke gezinslied en bijgevolg worden de ouders: papa en mama gewoon ‘personeel’ in dienst van de (abstracte) kinderen. Dit is wellicht één van de zure vruchten van de overdreven vrijheid van de mens, de automatisering van zijn geest en de globalisering van zijn identiteit, smaak en ambitie!
    Tussen gelijkheid en emancipatie: De gelijkheid tussen vrouwen en mannen betekent niet het bevrijden van de vrouw van de greep van de man! Zoals wordt in de klassieke politieke discours gepropageerd, maar het houdt in dat de vrouw in de moderniteit meer onderdrukking lijdt door de last die op haar schouders drukt; als een moeder, een werkster, een boodschapetser, etc. Als gevolg daarvan profiteert de man veel van deze situatie, waarin hij weliswaar niet als een suikerouder blijkt te zijn, maar als een honingouder/vader! Terwijl ‘mama zwoegend op de bakfiets, tegen de wind in’.
    De magie van de media: Zeker heeft de media een essentiële rol gespeeld in het veranderen en hervormen van het moderne gezin. In dit verband ontstaan allerlei sociaal-culturele verschijnselen, die de gang zowel van de kindsopvoeding als van de gezinsverhoudingen diep beïnvloedt. Hierbij verwijs ik naar de internetverslaving die de ‘elektronische kinderen’ tot de stand heeft gebracht en de ‘internetweduwen’ heeft gecreëerd. Deze beide voorbeelden zijn inderdaad ernstig voor het gezin en de maatschappij; de eerste zal vanwege zijn digitale ‘ziekte’ een afwijkende burger met criminele of gewelddadige neigingen worden. En de tweede is een ouder die de digitale avontuur/rust kiest ten koste van zijn gezin en kinderen!
    Tot slot, wat is de oplossing om zulke ouders naar hun kinderen, hun gezinnen en hun nesten terug te keren, waarin ze tezamen van de echte ‘levenshoning’ genieten?

  19. Mijn kinderen hebben alle zes nu (bij)baantjes en ik kan dus lekker van mijn bijstand blijven genieten.
    Zo kan het ook !
    Wel ga ik doordeweeks van een uur of acht tot vijf naar het café om ze een beetje arbeidsethos bij te brengen.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top