De kinderen van Geert

Iedere ouder weet wat er gebeurt als je je kind aanleert bang te zijn voor alles. Het raakt verknipt en durft uiteindelijk niets meer. Met volwassenen is het precies zo, dacht ik toen ik las welke vragen burgemeesters op zich afgevuurd krijgen tijdens informatieavonden: “Mijn dochter zit vlakbij een AZC op school. Kunt u garanderen dat er geen IS-strijder tussen de vluchtelingen zit?”

Veel Nederlanders zijn bang. Bang voor de islam, bang voor Europa, bang voor globalisering, bang voor de vogelgriep, bang voor de Mexicaanse griep, bang voor pedofielen, bang voor incest, bang voor aanslagen, bang voor ontslagen, bang voor het onbekende, bang voor de toekomst.

Bang voor het leven.

Die Nederlanders noem ik altijd de kinderen van Geert. Ik zie ze nooit, want Geert woont in een klein huisje diep in het bos. De raamluiken zijn altijd dicht. Hij heeft vijftien sloten op zijn voordeur, maar dat moeten er meer dan dertig worden. Daar verheugen de kinderen van Geert zich enorm op. Probeer dan nog maar eens binnen te komen!

Elke dag zit Geert achter zijn computer. Twitteren is zijn lust en zijn leven. Alle kinderen lezen gretig mee op hun tablet. Bij elke tweet kirren ze van plezier. Papa zegt precies waar het op staat: Mark is een lafaard, Lodewijk een loser en verder is iedereen daar buiten knettergek.

Want je hebt buiten en binnen. Wat dat betreft zit de wereld simpel in elkaar. Buiten spelen doen de kinderen van Geert niet. Het is daar niet pluis. Hebben ze dan wel eens iets vervelends meegemaakt? Nee, dat niet, maar ze kennen de verhalen van andere kinderen die weer verhalen hebben gehoord over kinderen die wél iets vervelends hebben meegemaakt.

Heel soms wordt er aangebeld. Dan gillen de kinderen van angst. Huilend slaan ze hun armpjes om papa’s bovenbeen, zoeken beschutting achter zijn rug. Gelukkig doet papa nooit open. Het duurt dan altijd uren voordat de rust is weergekeerd.

‘s Avonds voor het slapen gaan laat papa plaatjes zien. Soms een filmpje. Hij praat er altijd op schelle toon bij, met consumptie. Kijk, die meneren in het zwart willen ons pijn doen. Zien jullie al dat bloed en dat losse hoofd? Zo ziet de wereld eruit aan de andere kant van de luiken. Enkel zand. En mensen die onze welvaart bedreigen. Aan ons huisje willen knabbelen. Eerst de Marokkanen, toen de Grieken en nu dus de Syriërs. “Houdt het dan nooit op?” piepen de kindertjes in koor. Papa schudt zijn hoofd. Nee, het houdt nooit op. Hij knipt het licht uit.

Het is aardedonker. Buiten loeit de wind om het huisje. Alle kinderen zijn nu klaarwakker. Ze horen hout kraken… Moslimterroristen onder het bed! Asielzoekers in de kast! Angstig kruipen ze dicht tegen elkaar aan. Nu niet huilen, maar dapper zijn. Beneden is papa Geert. Hij beschermt ons. Hier zijn we veilig.

2 reacties op “De kinderen van Geert”

  1. bangebroek

    “Ik ben bang dat mensen, die zeggen dat IK bang ben, bang (moeten) zijn voor mij”

    Nu even zonder dollen:

    Kinderen van Geert?! Ten eerste heeft hij die niet en het lijkt hier alsof Geert het kritisch zijn heeft uitgevonden.

    Mensen mogen wat mij betreft zelf uitmaken of ze ergens bang voor zijn!

    Mijn motto is: ‘laat je niet de mond snoeren door wie of wat dan ook’.
    Schreeuw het eens lekker uit, maar ik ben dan wel bang dat je snel opgepakt gaat worden.
    Kwestie van even (laten) uitzoeken of er een gegronde reden is om bang voor je te zijn. Indien niet, dan is men snel klaar met je.
    Noem de schreeuwer een gek of nog beter een terrorist en je mag hem ter plekke oppakken cq doodschieten.

    Als je echt gevaarlijk, politici of columnschrijver bent, dan kan je
    in dit land nog wel het een en ander spuien zonder consequentie’s.

    Btw. hoeveel mensen gaan vluchtelingen van hun eigen, door ‘hard te werken’, verdiende geld helpen, denk je?
    Waarschijnlijk 0,00. Maar als men hier of daar een subsidiepotje kan lospeuteren, kan verdienen of werk heeft dankzij hen DAN komt de aap uit de mouw. Ik ‘wil’ alles doen wat er van een ‘goede staatsburger’ verlangt wordt. En klop mij daarvoor op mijn borst(en).

    Daar ben ik nu bang voor!

    ps: Leuk columnpje schrijven, waarvan het geld gaat naar het genoemde ‘goede’ doel, vind ik nou eens aardig van je. Of heb ik het verkeerd begrepen. Dat zal wel. Ergens onderuit lullen kan men hier als de beste.

  2. Ik ben het altijd met je eens klaar!!!
    Juist door angst krijg je “negatieve reacties” betreffende de vluchtelingen. Als mensen dagelijks ingeprent worden dat men bang is, dat men bang moet zijn en dat bang zijn oké is, dan worden wij ook bang. Dan leef je niet en is iedereen niet te vertrouwen. Ik ben niet bang. Ik laat me niks door niemand aanpraten. Ik luister wel, maar ik denk na en ik gebruik mijn gezond verstand. Daarmee kom je heel ver.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top