Gezondheid is een keuze

Ruim veertig procent van alle artsen wil de mogelijkheid hebben om patiënten met een ongezonde levensstijl hun behandeling te weigeren. Dit blijkt uit een enquête van het tv-programma Brandpunt onder 1500 medisch specialisten. Het zou gaan om behandelingen die een rechtstreeks verband hebben met die slechte gewoonten. Wat ook uit de enquête blijkt: een derde denkt dat de zorgkosten dalen als ze behandelingen mogen weigeren totdat de patiënt zijn leefstijl heeft gebeterd.

Dat geloof ik graag!

Patiënt 1: gescheurde kruisbanden. Dat houdt rechtstreeks verband met dat blessuregevoelige amateurvoetbal. Elk weekend willens en wetens het risico nemen dat je knieën aan gort worden getrapt: hartstikke ongezond! Behandeling geweigerd. Zeg eerst maar eens het lidmaatschap van de voetbalvereniging op. Een schriftelijke verklaring dat je voortaan op zaterdag in clubverband sjoelt, volstaat ook.

Patiënt 2: astma. Maar ja, wie woont er dan ook in de stad, vlakbij een doorgaande weg! Dan heb je het er toch echt wel een beetje zelf naar gemaakt, of niet soms? Al dat fijnstof is funest als je gevoelige luchtwegen hebt. Verhuis eerst eens naar het platteland want anders heeft behandeling geen enkele zin, is het dweilen met de kraan open.

Patiënt 3: geslachtsziekte. Als dat geen symptoom van een ongezonde levensstijl is! Zadel de maatschappij maar op met de gevolgen van je roekeloze gedrag!

Patiënt 4: hernia. Nogal wiedes, meneer heeft een kantoorbaan. Niets is zo funest voor de rug als een zittend beroep. Al eens gedacht aan ander werk? Want anders heeft behandelen weinig zin.

Patiënt 5: hernia. Nogal wiedes, meneer werkt in de bouw. Niets is zo funest voor de rug als een fysiek zwaar beroep. Al eens gedacht aan ander werk? Want anders heeft behandelen weinig zin.

Typisch, hoe medisch specialisten – die worden geacht elke patiënt zonder aanziens des persoons te behandelen – steeds vaker de spreekbuis van zorgverzekeraars lijken te zijn. Daar zit je dan als patiënt. Krijg je van iemand die zélf diensten van 16 uur draait en een verhoogde kans op alcohol- en medicijnverslaving heeft, te horen dat je eerst je leefwijze moet beteren. De eigen verantwoordelijkheid, daar gaat het om! Sluit dat even naadloos aan bij het dikke-ikke-verhaal van onze premier.

En tot die tijd? Waar kun je als geweigerde patiënt naartoe? Precies, naar de enige plek die over is: de privékliniek. Alwaar diezelfde specialist – opeens een stuk minder principieel – je wél met open armen ontvangt. In ruil voor een passende financiële vergoeding, maar dat spreekt voor zich. Gezondheid is immers een keuze.

3 reacties op “Gezondheid is een keuze”

  1. Canis Spurcus

    Ik vind het een angstaanjagende ontwikkeling. Het is nog geen beleid maar de ‘geneesheren’ laten nu al weten hoe ze over sommige patienten denken.

  2. Kwestie van tijd: als je lichamelijke klachten hebt mag je niet meer je dokter bellen maar moet dat naar je ziektekostenverzekeraar: die bepaalt dan, als die het nodig vindt, wat/door /wie en waar……:(

  3. Hallo meneer Koelman,

    Bijna iedere week geniet ik van uw columns, waarbij ik meestal een paar gniffels moet onderdrukken (of niet) :).
    Echter, dit verhaal heeft natuurlijk wel twee kanten. Zelf ben ik slechts verpleegkundige in het ziekenhuis, en doet mijn mening er wellicht minder toe dan die van menig vooraanstaand specialist. Toch zal ik deze hier ventileren… Gewoon, omdat het kan.

    Uiteraard ben ik het met u eens dat het haast onmogelijk is om op die grond patiënten te weigeren. Het is een discussie die al erg lang gaande is. Het is eigenlijk geen doen, want wanneer is het daadwerkelijk de omgevingsfactor die de ziekte heeft uitgelokt, of hebben de genen toch een grotere rol gehad? Want hoe kan het dat opa 90 jaar is geworden ondanks excessief rookgedrag, en is tante overleden aan longemfyseem terwijl ze haar hele leven sigaretten en sigarettenrook heeft gemeden als de pest?

    Maar als jouw patiënt een rokende, vraatzuchtige, alcoholistische, drugsgebruikende diabeet is, die je koste wat kost operaties moet aanbieden die, én slechts voor enkele maanden relaas bieden, én ontzettend duur zijn, én de patiënt toch niet geneigd is om zijn levensstijl te verbeteren zodat de dure operatie helaas zeer weinig zin heeft gehad, krab je jezelf toch wel eens achter de oren en baal je van het systeem. Excuses voor de lange zin.

    En dat heeft voor mij niets met liberalisme/ arrogantie/ neer kijken op laaggeschoolden te maken, wel met motivatie en zingeving.
    De term DDD (dik – dom – diabeet) voor bepaalde patiëntencategorieën is niet voor niets ontstaan.

    De mening van de artsen is slechts gebleken uit een enquête, en ik kan me best voorstellen dat veel artsen zo’n mening zijn toegedaan. Dit geldt waarschijnlijk voor meer ziekenhuispersoneel dat iedere dag oog in oog staat met veel verschillende patiënten. En niet alleen voor artsen. Maar dat is slechts mijn mening die ik enkel kan staven met mijn persoonlijke ervaringen. Wel jammer dat zo’n enquête wellicht een bepaalde mening van een artsengroep belicht, terwijl van een helder en goed plan nog lang (en misschien wel nooit) geen sprake is.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top