Hannie wil dood

Op tv zie ik de 69-jarige Hannie uit Heerenveen. Hannie wil dood. Ze lijdt aan semantische dementie en kan haar gedachten nauwelijks nog ordenen, of omzetten in woorden. Daarom wil zij ‘huppakee, weg.’

Een aantal jaren eerder heeft Hannie een wilsverklaring met een dementie-clausule laten opstellen. Maar haar huisarts twijfelt. Hij wil het Hannie zélf horen zeggen, maar dat kan ze niet meer.

Uiteindelijk is een arts van de Levenseindekliniek bereid te helpen. Zeven moeizame gesprekken voert hij met Hannie. Pas dan is hij overtuigd. Nu zitten ze gedrieën op de bank: de arts, Hannie en haar man. Er moet een sterfdatum worden geprikt. De arts wijst in zijn agenda. Komt komende maandag uit? Dan kan Hannie, schaatsfan, nog mooi de afsluitende dag van het WK in Thialf meepikken.

Hannie kijkt wat stuurs voor zich uit. “Kan het niet nu, huppakee weg?”
Nee, dat kan niet. De camera zoomt in. De arts noteert in zijn agenda, op maandag: ‘Huppakee. Weg.’

Op zondag gaan Hannie en haar man met de auto naar Thialf. De laatste keer samen in 35 jaar. Hannie rijdt. Dat kan ze nog. Autorijden is voor haar een automatisme. Haar man zit naast haar, in het oranje uitgedost. Even later zitten ze samen op de tribune. “Heb je het naar je zin?” vraagt haar man.
“Huppakee,” antwoordt Hannie. Na afloop deint ze nog even glimlachend mee met de muziek van een dweilorkest.

Maandag. De arts is er. Hannie’s zus en hoogbejaarde moeder zijn er ook. “Wil je nog koffie?” vraagt haar man.
Maar Hannie wil geen koffie. “Huppakee, klaar, nu,” zegt ze.

Het volgende moment zit Hannie in haar leunstoel. Ze krijgt het dodelijke infuus toegediend. Haar man leunt over haar heen. Hij zoent haar en zoent haar en zoent haar. “Ga maar lekker weg,” zegt hij. Hij aait zijn vrouw. “Het is zo over, meisje, even dapper wezen, je bent al zo’n tijd dapper.” Dan zakt haar hoofd voorover. Als vanzelf glijdt Hannie uit het leven.

Haar man huilt. Hij legt zijn hoofd op haar schouder. “Dank je wel,” zegt hij tegen de arts.

De arts staat op. Hij wil naar buiten, een sigaret. Het was mooi, zegt hij wat ongemakkelijk, het ging vlot. Geen gesnurk en dat soort dingen.

In het eindshot zien we Hannie’s man, ontspannen vissend aan de waterkant. En jawel hoor, plots weet heel televisiekijkend Nederland het zeker: die man is mooi van zijn demente vrouw af! Zelfs het woord moord valt regelmatig. Met dat oordeel mogen de arts, Hannie’s man, haar zus en haar hoogbejaarde moeder het nu doen.

Dát is wat deze documentaire ons leert: laat nooit een cameraploeg toe in je leven. Ze filmen braaf alles, maar bij de eindmontage word je hoe dan ook genaaid. Televisie is tegenwoordig alleen nog maar interessant wanneer de kijker fijn kan oordelen over mensen waar hij niets van weet.

9 reacties op “Hannie wil dood”

  1. Zeg Willem, als wij nou eens samen naar de psychiater gaan ? Wij zijn samen minstens goed voor 4 gekken.
    Krijgen we vast korting op de kosten van het consult. En het geld dat daarmee wordt bespaard kan worden besteed aan het door Luuk beschreven probleem.

  2. Ja, dat oordeel van de joelende meute. Je zal er maar mee te maken hebben.
    Mooi weer Luuk.

  3. Nu even serieus. Ik heb dat programma niet bekeken. Ik kijk eigenlijk zelden TV en zeker niet naar dit soort programma’s : Ik vind het een vorm van voyeurisme en doet mij ook denken aan de Middeleeuwen, toen men vrouwen -met-baarden, dwergen en andere personen die afweken van de-geldende-norm ten toon stelden.
    En dodelijke ziekten, mensen in de laatste levensfase gadeslaan vind ik buitengewoon afstotend en onfatsoenlijk. Lijkenpikkerij heet dat geloof ik.
    Ben het dus met je eens: Laat nooit en te nimmer de televisie toe in je privéleven en als je een uitnodiging krijgt te verschijnen bij Eva, Matthijs, Jeroen en hoe heten zij ook alweer…O ja, excuus-neger Hunberto…: Zie er van af !

  4. Luuk Koelman

    @ Canis: Ik zou er niet van opkijken wanneer uiteindelijk blijkt dat ze die vis-scène als allereerste hebben geschoten, maanden vóór de dood van zijn vrouw. En bij het monteren dachten: kom, dan plakken wie die direct achter haar euthanasie. Mooi voor het effect.

    Precies zoals gebeurde in die docu over Hazes. Hazes heeft ruzie met zijn vrouw. Hij wil het goedmaken. En in het volgende shot ziet de kijker een fonkelnieuwe jeep op de oprit staan. Later bleek dat Hazes die wagen op een geheel ander moment had gekocht voor zijn vrouw. Maanden eerder, of maanden later, dat weet ik niet meer. Het had in ieder geval niets te maken met die ruzie.

  5. Goed stuk, goed dat je dit plaatst.
    (Ik zal geen camaraploeg toelaten tegen die tijd Luuk, ik beloof het! ,-) )

  6. Redactie real-life SBS6

    Hoi Luuk,

    We zijn voornemens een indringende reportage te maken over het (privé)leven van een columnschrijver. Heb je misschien zin om hieraan mee te werken? Alles komt aan bod: het creatieve proces, je stoelgang, het over je laptop naar buiten staren als de inspiratie ontbreekt, de drank, het uitslapen tot na twaalven – you name it!

  7. canis spurcus

    @Luuk Koelman

    Het beeld roept terecht veel vragen op. De opmerking van de man ‘Ik ga haar niet bezoeken’ en ‘Ga maar lekker weg’. Het niet in acht nemen van de wens van Hannie om ‘huppekee’ ergens anders te doen.. Daarbij, Hannie rijdt nog auto! Als dit géén hoax is of een manier om slechts discussie te starten over euthanasie is deze docu compleet mislukt.

  8. Het waren vreselijke beelden, zien hoe een vrouw de dood in werd gejaagd. Het zal wel, ze heeft er ooit zelf voor getekend en nu ‘hupsakee’ om gevraagd. Maar die laatste fracties van seconden van angst in haar ogen leken roepen om hulp. Het is mij lang bijgebleven. Bovenal had hier nooit een draaiende camera bij mogen staan, want dat is zeker respectloos.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top