Het eigen gelijk

Iedereen mag roepen wat ie wil. Maar dat betekent nog niet dat ik verplicht ben ernaar te luisteren naar dat ‘eigen gelijk’. Het is dé reden waarom ik al jaren geen tv meer heb. Op tv moet alles en iedereen altijd maar weer met elkaar in debat. Vreselijk. Dat buitelt maar over elkaar heen. Over Sylvana Simons, Zwarte Piet, vluchtelingen, Erdogan. En het leidt nergens toe. Ik bedoel: ooit wel eens iemand op tv een mening zien bijstellen?

Van al die ellende bleef ik dus verschoond.

Maar tegenwoordig waant iedere burger zich de colporteur van het eigen gelijk. Ik merk het op feestjes. Geen babbeltjes meer, maar een hijgerig: “zeg, wat vinden jullie eigenlijk van die Sylvana?” En dan breekt de pleuris uit. Veel geschreeuw en wegwerpgebaren. Tot vervelens toe wordt het eigen standpunt herhaald, desnoods opgetuigd met de nodige feitenvrije argumenten (“Het stond op Facebook!”).

En dat heet dan een discussie.

Maar een discussie kun je het nauwelijks noemen. Discussiëren doe je om samen tot een oplossing te komen. Maar als je dat zegt op een feestje, word je vuil aangekeken. Samen? Een oplossing? Dat riekt naar nuance!

Nuance is tegenwoordig een vies woord. Het impliceert dat je argumenten van beide kampen tot je hebt genomen. Bah, dat moeten we niet willen met zijn allen! Wie nuance aanbrengt in een discussie, is een wegkijker. Een lafaard die de feiten niet durft te benoemen.

Maar goed, tegen die tijd sta ik allang weer bij de kapstok, jas over de arm. Het was weer gezellig! Want zoals gezegd: iedereen mag roepen wat ie wil, maar dat betekent nog niet dat ik verplicht ben ernaar te luisteren.

8 reacties op “Het eigen gelijk”

  1. Ik wil wel luisteren zo af toe maar ik voel me niet verplicht er ook iets van te vinden. Ook die tv speelt hier alleen maar voor radio. Ik vind het wel zo relaxed op die manier.

  2. Vaak gaat mijn hoofd als een razende tekeer als ik iets lees waar ik van vind dat ik er iets van moet vinden. Soms vind ik er ook echt wel iets van, maar voordat ik dat heb opgeschreven, steekt een keerzijde de kop op in mijn gedachtenstroom en die laat me niet los. Dan kan ik in een klap het tegengestelde vinden. Zonder blikken of blozen, als een windvaantje.
    In de politiek en op tv heet je dan een draaikont, een opportunist, maar ik vind het volkomen normaal dat je gedachten groeien en een duidelijke mening niet zo gauw gevonden wordt.
    Een mening blijft constant gevormd worden door nieuwe gedachten, nieuwe invloeden, zowel van buitenaf alswel door eigen inzicht.
    Met heel wat mazzel vind je misschien een portemonnee, maar een oordeel?

  3. Het is echter weinig genuanceerd te stellen dat het weglaten van nuancering betekent dat er niet naar een ander/andere argumenten is geluisterd. Soms dient nuance geen ander doel dan de lieve vrede te bewaren en wat is het dan nog waard?

    En een discussie hoeft geen oplossing te geven. Opinies kunnen niet nader tot elkaar komen, ook prima.

    Maar goed, heeft niets te maken met ‘het stond op Facebook’. Dan is er gewoon geen sprake van een discussie 😉

  4. Henk Veldman

    In discussies wordt ik er vaak van beschuldigd sarcastisch te zijn. Iemand komt met argumenten waarvan je gewoon kan zien dat ze niet kloppen en ik drijf er dan de spot mee.
    In gebieden waar ik wel eens wordt gelezen het je een groot aantal van extreem afgesleten Ctrl-Alt-Del toetsen, die niet onder de garantie vallen.
    Ik word tegenwoordig een sarcasmist danwel sarcasmepleger te zijn. Een enorme bedreiging voor vele mensen.

  5. Mark Wendrich

    De titel van het boek weet ik meer. Te lang geleden en zo laat op de avond heb ik geen zin het op te zoeken. De strekking van het boek was wel bevrijdend: niks moet.

    Niks moet. Moeten is een verplichting die je je laat opleggen en het je verhindert een bewuste keuze te maken. Soms is het zinnig daarbij stil te staan. Móet het? Nee, vaak niet.

    Maar ‘niet moeten’ heeft ook vaak consequenties die je niet kan aanvaarden. Dan nog blijft het die bewuste keuze: ik moet, maar da’s dan wel mijn keuze.

    Je hoeft niet te luisteren naar kakofonie van meningen, naar dat eigen gelijk… niks moet.

  6. Er is zó veel waar ik niets van vind. Ik kan nu eenmaal niet overal verstand van hebben.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top