Iedereen wil mij huggen

Hier Koelman vanuit Californië. Ik reis met mijn vriendin een maand rond door het westen van de Verenigde Staten. In het vliegtuig had ik als voorbereiding twee Die Hard-films met Bruce Willis gekeken. Ik had er zin in. Vier volle weken figureren in een goedkope B-film, heerlijk!

Bij aankomst op San Francisco Airport huurde ik een Jeep Patriot. Echt zo’n bak waarmee je met piepende banden tegen het verkeer in rijdt omdat de wereld gered moet worden. Ik achter het stuur, mijn vriendin naast me en Bruce op de achterbank. Gedrieën “holy shit!” gillend.

Hoe anders is de realiteit! Amerikanen zijn de netste automobilisten ter wereld. Ze rijden alsof er continu een examinator naast hen zit. Kijk als voetganger met een schuin oog naar een zebrapad, of ze stoppen al, in hun four wheel drive met banden van anderhalve meter hoog.

Verkeersdrempels? Niet nodig. Amerikanen glijden het liefst met 25 mijl per uur door de bebouwde kom, in hun Dodge 6 cilinder met 249 pk onder de motorkap. Nog zoiets: de weg kwijt? Kijk op een straathoek wat verdwaasd om je heen en er is al snel een Amerikaan die vrolijk kwispelend op je af komt. Altijd bereid te helpen, vriendelijk en welbespraakt.

Zo heb ik de afgelopen drie weken niet één Amerikaan “fuck” horen roepen. Ik overdrijf niet. Wel onnoemlijk vaak “I’m sorry”. Stap een broodjeszaak binnen, vraag aan het meisje achter de balie of ze ook mengkranen verkoopt, en daar heb je het al: “no, I’m sorry.” Buig in een restaurant een vork krom, wenk de ober en daar zijn de “apologies” al.

Het moet gezegd: mij was in Nederland verteld dat die beleefdheid niet gemeend is. Amerikanen vragen wel om de haverklap “hi, how are you today?” maar in je antwoord zijn ze niet geïnteresseerd. Meer dan “I’m fine, thank you for asking” willen ze niet horen. Ze lúísteren niet eens.

Na drie weken vriendelijkheid, kon ik dat nauwelijks geloven. Daarom heb ik gisteren een sociaal experiment uitgevoerd. Ik stapte in mijn eentje een Starbucks binnen en antwoordde op de vraag “hi, how are you today?” met een timide “terrible, my wife just died”. Wellicht had ik dat beter niet kunnen doen. Het voltallige Starbucks-personeel kwam achter de toonbank vandaan. Ze wilden me allemaal even huggen. Daarna gingen ze hand in hand om me heen staan en zongen “Anytime You Need a Friend” van Mariah Carey.

Ik verzin dit niet. Het tienermeisje dat de koffiebonen maalde, moest heel even huilen. Pas na anderhalf uur mocht ik weer gaan. Beschaamd om mijn leugen maar boven alles een gelukkig mens. Ineens geloofde ik in iets.

12 reacties op “Iedereen wil mij huggen”

  1. Heerlijk! Zo herkenbaar, iedereen heeft altijd zijn mening klaar over die domme ongeinteresseerde Amerikanen maar de werkelijkheid is een stuk genuanceerder en qua fatsoen en beleefheid kunnen we nog een hoop leren!

  2. Ze hebben wel wat eigenaardigheden maar dat Amerikanen nep of ongemeend zouden zijn is natuurlijk gewoon zuur gemekker van lompe Hollanders. Ik word altijd erg vrolijk van hun optimistische houding en klantvriendelijkheid (dat laatste is wel noodzakelijk voor de inkomsten, dat even terzijde). Het wordt straks wel wennen Luuk als je terug bent in Nederland. Word je weer weggekeken of genegeerd door winkel- en horecapersoneel 🙂

  3. je andere schoonzus

    wilde ik net een mail sturen om te vragen hoe het met jullie ging daar in den vreemde.word me het antwoord in de schoot geworpen,. have fun.all is well here. greetings.

  4. Een Jeepje patriot? da’s pech. Waren ze door hun voorraad Hummers?

  5. een vrolijke fan

    Nou maar hopen dat het starbucks personeel geen google translate gebruikt op dit stukje, anders heb je gelijk een claim a 1 miljoen p.p. aan je broek vanwege emotionele schade van jouw leugen.

  6. Ik geloof best dat men daar vriendelijk tegen elkander is, het valt toch bar weinig te rijmen met wat men zoal uithaald in landen waar men geen methodist is. Tenzij dorpjes bombarderen binnen je norm van vriendelijk valt natuurlijk. Ook vind ik het erg vriendelijk dat de VS ons trakteerd op een whopping kwart van ALLE vervuiling. Dan ben ik maar zuur…

  7. Luuk Koelman

    @ Bastheist: als ik jou persoonlijk verantwoordelijk mag stellen voor alle streken die de Nederlandse overheid ooit heeft uitgehaald, heb je een punt.

  8. Amerikanen die ik binnen en buiten de VS heb ontmoet zijn ontzettend gul, open, vriendelijk en beleefd. Ik geloof niet dat het nep is.

    Vooroordelen over Amerikanen zijn eigenlijk altijd kansloos omdat het om zo’n ontzettend groot en divers land gaat. Californie en in het bijzonder San Fransisco vormen m.i. ook weer een klasse apart binnen de V.S.

  9. Bastheist

    @Luuk Koelman: ik snap waar je heen wilt, en je hebt gelijk als ik voor regeringspartijen heb gestemd, wat tot nu toe nog nooit het geval is geweest. Feit is dat de beide Bushen democratisch via een meerderheid zijn verkozen, méérdere malen zelfs. Betekend dat meer dan de helft van de kiezers toch wel voorstander is van het “kill all the towelheads” adagio.

    Dit gezegd, ik heb ook behoorlijk wat afgereisd, en flink wat Amerikanen ontmoet, de meeste inderdaad hele toffe goede lui met wie ik graag lang optrok. Die zich overigens één voor één diep schaamden voor de politiek van hun land. Doe ik veelal ook voor het mijne, om jouw punt weer kracht bij te zetten.

    Ieder mens is verschillend, één van de belangrijkste lessen die ik geleerd heb tijdens mijn zwervingen: not five fingers on one hand same same. Ik weet zeker dat als ik langere tijd in de VS mag doorbrengen, ik er veel vrienden zal maken.
    Ik blijf me echter storen aan dat blinde patriottisme en overal, maar dan echt OVERAL die Amerikaanse vlag.
    Zo schoon is die vlag niet meer…

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top