elektrische fiets

Jongeren en hun elektrische fiets

De elektrische fiets is hartstikke populair onder jongeren. Laatst legde een student me uit waarom: “Op zo’n e-bike ben ik sneller op college en ook veel sneller weer thuis.” Waarna hij er in één adem aan toevoegde: “Bovendien, ik beweeg meer en het milieu is er ook bij gebaat.”

Wonderlijk, want dat zijn twee leugens in één zin. Ten eerste: je beweegt nauwelijks. Oké, het heet dat je ‘meefietst’, maar die inspanning is zo minimaal dat je hartslag nauwelijks versnelt. En ten tweede: het milieu is helemaal niet gebaat bij een elektrische fiets. Integendeel, want elektra wordt nog steeds voor het overgrote deel opgewekt uit steenkool.

Dat vertelde ik die student. Het bleef even stil. Toen piepte hij verongelijkt: “Ja maar, ik moet vijf dagen in de week een enorm stuk fietsen.”

“Kun je dat dan echt niet op een gewone fiets?” vroeg ik. “Je bent in de bloei van je leven en Nederland is zo plat als een pannenkoek.”

“Oh ja? En die tegenwind dan?” kaatste hij terug. Gepikeerd stapte hij op zijn e-bike en spoot weg, nauwelijks trappend. Ik keek hem na.

Tegen de wind in fietsen, jongeren willen het niet meer. Inspanning is bijna een vies woord. Zo gemakzuchtig dat het suffe imago van de elektrische fiets op de koop toe genomen wordt. Slimme fietshandelaren vertalen dat weer naar reclameslogans als “Imago e-bikes hipper, ook onder jongeren!”

En dat terwijl je éigenlijk gewoon zwaar voor schut fietst op zo’n bejaarden-bike, toch? Niet voor niets noemen ze in Frankrijk de elektrische fiets een viagra-fiets. Het ding is bedoeld voor ouderen die niet meer kunnen presteren. Een uitkomst voor bejaarden met hartproblemen en een kunstknie. Voor hen vergroot zo’n e-bike de actieradius.

Maar heb je dat in de bloei van je leven óók nodig? De actieradius is met enige lichamelijke inzet toch groot genoeg? Stiekem leert de populariteit van de e-bike ons iets heel anders: jongeren missen steeds vaker ruggengraat, doorzettingsvermogen en incasseringsvermogen. Liever lui dan moe, zo lijkt het.

Je kunt er de klok op gelijkzetten: de komende maanden zullen weer tal van aanvankelijk enthousiaste studenten bezwijken onder die totáál onverwachte studie- en prestatiedruk. Ik ben nu al benieuwd hoeveel van hen nu op een e-bike rijden. Ik denk dat het er bovengemiddeld veel zullen zijn.

4 reacties op “Jongeren en hun elektrische fiets”

  1. Ik heb laatst op een eBike gefietst. Een interessante ervaring: zeker niet zo moeiteloos als verwacht, doch ik had datzelfde traject met nog minder moeite op m’n MTB afgelegd, gewoon omdat die een stuk lichter is en grotere wielen heeft.
    O, Nederlanders, en hij is ook een stuk minder duur, hoewel beter van kwaliteit hahaha.

    eBike: weer een moet-meedoen-rage waar veel mensen onnodig veel geld aan gaan spenderen.
    Goed onderhouden die fiets, voor later, want voor bejaarden inderdaad: ideaal!

  2. Stiekem leert deze column ons een les: ouderen zijn steeds vaker verstokt, naïef positief over het verleden, en zetten zich steeds vaker af tegen jongeren. Liever generaliseren dan nuanceren, zo lijkt het.

  3. Mensen gaan juist meer fietsen met een ebike omdat ze anders met de bus moeten. Oké, als mensen maar een klein stukje hoeven te fietsen is het niet zo nodig. Maar moet je echt bijna een uur door tegenwind dan snap ik best dat je lieer een ebike koopt dan met het OV gaat.
    Niks mis met een ebike, als je er meer van gaat bewegen of naar buiten gaat. Dan heeft het alleen maar een voordeel.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top