Kijk- en luistergeld voor de arts

Artsen in het Nijmeegse ziekenhuis Radboud UMC mogen van zorgverzekeraar VGZ voortaan langer met hun patiënten praten. Ik moest even gaan liggen toen ik dat las. Is het niet geweldig, dat artsen dat voortaan mógen? Sterker nog: ze mogen óók een collega-arts bij dat gesprek betrekken. Iets wat voorheen uit den boze was, want te duur.

Wat is er gebeurd? Staat bij VGZ plots de patiënt centraal? Welnee, enkel het geld, want als na drie jaar blijkt dat beide ‘versoepelingen’ de zorgkosten niet drukken, worden ze teruggedraaid. Waar VGZ op hoopt, is dit: als een arts een langer gesprek heeft met zijn patiënt, kan hij hem ook wijzen op de gevaren die aan een ingreep of behandeling kleven. Of een collega-arts bij het gesprek betrekken zodat ze dat samen kunnen doen. In de praktijk blijkt namelijk dat door een intensiever gesprek tien procent van de patiënten van een zware, dure behandeling afziet.

Ik noem dat “minder zorg,” maar Ab Klink, oud-minister en lid van de Raad van Bestuur van VGZ, spreekt liever van “betere zorg” en “positieve gevolgen voor de patiënt.” Volgens hem is níét behandelen vaak de beste behandeling. Ga maar na: geen gedoe voor de patiënt én de zorgverzekeraar houdt het geld mooi in de knip. Win-win!

Neem nu prostaatkanker. Die aandoening wordt steeds vroeger opgespoord, dus krijgen meer patiënten een behandeling. Maar de sterfte is nauwelijks afgenomen. Let hier even op het woordje ‘nauwelijks.’ De sterfte neemt dus wél af, maar blijkbaar niet zoveel dat zorgverzekeraars geld aan die behandeling willen spenderen.

Sterker nog: Klink noemt artsen die minder behandelen “best dapper,” want “ze snijden toch een beetje in eigen vlees.” Daarom vindt hij het niet meer dan logisch wanneer artsen die “iemand van een ingreep afpraten” daarvoor worden gecompenseerd door zorgverzekeraars, middels zogenaamd ‘kijk- en luistergeld’. Oh, de ironie! Artsen hadden altijd al de optie om een patiënt van een behandeling af te praten. Maar nu krijgen ze er ook nog eens voor betaald. Het is pervers, zeker in combinatie met groeiende wachtlijsten.

Nooit eerder is het hellend vlak van de marktwerking in de zorg zo treffend geïllustreerd. We schrijven 2019: twee artsen zitten tegenover een 81-jarige dame met borstkanker: “Weet u mevrouw: een peperdure behandeling geeft u slechts 40 procent kans op genezing. Dan denken mijn collega en ik: is dat nog wel rendabel? Mag ik eens vragen: heeft u kinderen? Vier maar liefst! Dan hebben wij een speciale aanbieding voor u, namens VGZ. Als u nú afziet van verdere behandeling, krijgen uw kinderen twee jaar lang 25 procent korting op hun zorgpremie. En voor de snelle beslisser doet VGZ daar een gratis rouwkrans bij, ter waarde van € 59,95, voor op uw kist! Lijkt u dat wat? Ja? Mooi!”

9 reacties op “Kijk- en luistergeld voor de arts”

  1. Henk Veldman

    Tja, ‘t is mij ook eens overkomen dat ik te horen kreeg dat ik slokdarmkanker had en dat ik hooguit nog een jaar had te leven. Behandeling had geen zin. In mijn geval genas slechts 5% na de operatie en chemische behandeling.
    Ik heb het er toen inderdaad er bij laten zitten. Dit is in 2003 gebeurd. Ik leef dus nog! (Tenminste er zijn getuigen die dat bevestigen. Ik kan niet bewijzen dat ik besta want ik ik heb m’n ID-kaart laten verlopen. Een geboortebewijs heb ik ook al niet en alle mensen die getuige zijn geweest van m’n geboorte en de periode die er kort op volgde zijn allemaal dood.)
    Ik ben later ook nog een tijdje dood geweest (hartstilstand), maar dat duurde slechts 3:40 min. en toen was m’n wederopstanding weer een feit. Jezus deed er 3 dagen en 4 uur over, maar dat kwam waarschijnlijk omdat toen de medische wetenschap nog niet zo hoog was ontwikkeld. (Ik ben zelf ook jood. Mogelijk zou uit DNA onderzoek kunnen blijken dat ik een nabestaande van Jezus ben. Maar als het onderzoek te duur zou zijn kan ik natuurlijk even praten met een dominee of priester.)
    Hoewel de medische wetenschap niet weet hoe het komt dat ik nog (weer) leef heb ik er wel een theorie over.
    Ik heb namelijk nadat ik wist vrij snel dood te gaan contact opgenomen met de belastingdienst.
    Ik had namelijk berekend dat gezien m’n erfelijke eigenschappen ik normaal minstens 90 jaar zou worden, (m’n ouders en grootouders zijn dat ook geworden) ik de maatschappij en de staatskas de rond 40 jaar ik normaal te leven zou hebben, minstens € 800.000 tot een miljoen zou kosten aan AOW en pensioen en daarbij nog opgeteld de zorgkosten in de vorm van medicijnen en operaties, mij € 125.000 ter beschikking te stellen, opdat ik en m’n nabestaanden nog wat extra plezier van m’n aanstaande dood zouden hebben.
    Hoewel het bedrag maar hooguit een 1/8 is wat ik normaal had moeten kosten werd het geweigerd.
    Uit ergernis en wraak ben ik dus maar niet dood gegaan. Eigen schuld. dikke bult.

    Er is echter nog iets wat me heel erg ergert. Ik verbruik dagelijks 10 verschillende medicijnen. (Aangezien ik voor het gebruik de bijsluiter moet lezen, kost het me elke dag heel wat tijd) Die kosten mijn ziektekostenverzekeraar € 5700,- per jaar. Daarnaast moet ik elk jaar naar het ziekenhuis voor een tamelijk intensieve controle, die zo rond € 3000,- kost.
    Ik heb m’n ziektekostenverzekeraar voorgesteld om mij bij de concurrent te stallen en hem mijn premie te betalen. Ik betaal momenteel € 1400,- per jaar. Dus ik ben hartstikke duur voor hem. Als die andere verzekeraar voor mijn kosten opdraait dan levert ‘m dat al gauw jaarlijks zo’n € 7000,- op. Ik heb bij m’n voorstel ook gezegd dat ik zelf ook wel mag meeprofiteren en hem € 2000,- jaarlijks gevraagd.
    Hij zei dat ik gek was. Ik ben toen naar een psychiater gegaan en die heeft dat ontkent. Hij heeft de rekening van € 2000,- voor het onderzoek naar m’n verzekeraar gestuurd en me geadviseerd jaarlijks ter controle langs te komen. Eventueel wilde hij ook wel bij me thuis komen. Graag zelfs!
    Dit is dus zo’n voorbeeld van een ziektekostenverzekeraar die totaal onverantwoord met het geld van z’n klanten omspringt. Het kan zóveel goedkoper. Je snapt niet waarom het niet gebeurd.
    Ik denk dat ik er Kamervragen over ga stellen. Die kosten € 2000,- per vraag. Dus mooi voor rekening van de overheid.

  2. Om de zorgverzekeraars te treiteren, heb ik besloten om om het minste en geringste in mij te laten snijden.
    Want een operatie weigeren, dat mag een arts nou weer niet lijkt me.
    Dat is zeker een procesje waard.
    Verder ben ik van plan heel erg oud te worden, en een grootverbruiker te worden van de zorgverzekeraars.
    Hebben die oudjes straks nog lekker een doel om te blijven leven.
    Want laten we eerlijk zijn, wat is er nog aan in dit land, als je ouder bent.
    Waar alle genetisch bepaalde kwalen zich gaan openbaren op middelbare leeftijd.
    En ach, ja, wat verwacht je van een Ab Klink.
    De nieuwe lichting van de neoliberalen.

  3. Henk Veldman

    Ank, zou het mogelijk een idee zijn dat je gratis (op kosten van de verzekeraar) gaat roken. Dan leef je korter (zeggen ze; maar ik heb het tot dusver nog niet ervaren en rook al meer dan 50 jaar. M’n opa stierf op z’n 93ste,14 dagen nadat hij gestopt was met roken.) De kostenbesparing moet enorm zijn voor de verzekeraar.

  4. Wat je schrijft verwonderd me niets, maar je stuk is wel een eye-opener.

  5. Henk Veldman

    Saskia, ben je er voor of tegen verzekerd in je leven in een nachtmerrie?

  6. @Henk Veldman: O, je bent al eens bij de psychiater geweest, Willem ? Zeker een beginner ?

  7. vrolijke fan

    @ Louisa: je kunt Henk niet vergelijken met Willem, die spoorde totaal niet. Om Henk kan ik nog wel lachen.

    Hoewel het raar klinkt wat er nu wordt voorgesteld, vind ik het veel perverser dat een arts nu alleen vergoedt krijgt als hij behandelt en niet als een patiënt niet wordt behandelt. Om het voorbeeld van Luuk te nemen: waarom oma van 81 behandelen omdat zij dan iets langer leeft waarbij er dan waarschijnlijk nog gediscussieerd kan worden over de kwaliteit van leven? Had Luuk hier niet ook al eerder een column over?

    Niemand wil een dierbare verliezen, al is het uitstel maar een paar maanden. Tegelijkertijd lopen we wel met zn allen te klagen dat de zorgpremies omhoog gaan terwijl we wel meer zorg eisen (niet willen, maar eisen!).

    Maar goed, het blijft een column wat natuurlijk een overdrijving kan zijn van de werkelijkheid.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top