bange burger

Media creëren de bange burger

In Londen rijdt een auto in op voetgangers: 5 doden. De zelfmoordaanslag vlak na een optreden van Ariana Grande: 22 doden. Drie mannen die in Londen wild om zich heen steken: 7 doden. Tot nu toe vielen dit jaar in Groot-Brittannië 34 doden door moslimterroristen.

34. Dat is peanuts. Ik leg u uit waarom.

Elk jaar sterven in Groot-Brittannië 9 van de 1000 inwoners. Op een bevolking van 60 miljoen Britten zijn dat dus 540.000 Britten die jaarlijks het tijdelijke voor het eeuwige verruilen. Laat dat getal even op u inwerken. Meer dan een half miljoen.

Hoeveel van hen lieten in 2017 het leven door moslimterrorisme? Dat weten we eind dit jaar. Mocht het aantal van 34 de komende maanden oplopen tot (ik noem eens een lekker hoog getal) 540 doden, dan was 1 op elke 1000 overleden Britten het slachtoffer van een haatbaard.

Statistisch gezien slaan die lone wolfs nog geen deuk in een pakje boter.

Waaraan sterven die 540.000 Britten op jaarbasis dan wel? Nou, aan kanker bijvoorbeeld (13 procent van alle overlijdens). Dat zijn 70.200 kankerdoden per jaar, enkel en alleen in Groot-Brittannië. Om het nog wat inzichtelijker te maken: elke dag sterven 192 Britten aan kanker.

Kijk, dat zijn tenminste aantallen waar de man met de zeis eer in legt.

Ik hoor u al mompelen: “Zo koud berekenen! Ja maar, dat kán toch niet?” Waarom kan dat niet? Serieus, ik vraag me dat echt af. Elke dag sterven 192 Britten aan kanker. Maar hen kent u niet. Logisch, hen zag u niet op de voorpagina van uw krant of op tv. Hen zag u niet op straat liggen, met doorgesneden nek, badend in het bloed.

Die 34 doden wel. Dankzij de media kent u hun namen, u zag hun fotoportretjes, las de biografietjes. Waarschijnlijk hield u het niet droog. Logisch, want u leerde hen stuk voor stuk kennen. ‘Slachtoffers moeten een gezicht krijgen’, noemen media deze vorm van tranentrekjournalistiek. De nieuwsconsument moet zich kunnen inleven in de tragedie en in de slachtoffers, hoe hun laatste momenten zijn geweest.

Dus nu meent elke Brit dat hij al die doden persoonlijk heeft gekend. Ja, dan worden de statistieken opeens heel anders. Iedere Engelsman denkt verschrikt: ‘het jaar 2017 is pas halverwege, maar nu ken ik al 34 personen die zijn overleden door moslimterrorisme’. Nou! Dan komt het wel heel dichtbij!

Het is precies díé gedachte waar politici garen bij spinnen. Geen fijnere burger dan een bange burger. Kranten en tv geven de voorzet en de Britse premier Theresa May kopt ’m in. Zij wil de mensenrechten inperken, want “mensenrechten mogen terreurbestrijding niet dwarszitten.” In Frankrijk net zo. Daar is al bijna twee jaar de noodtoestand van kracht. Amnesty International verwijt de Franse regering zelfs de noodtoestand te misbruiken om vreedzame betogingen in te perken.

Privacy inleveren ten behoeve van terreurbestrijding? Het volk is er klaar voor. Media creëren de bange burger, die vervolgens door de overheid wordt getransformeerd in de glazen burger. Bedankt journaille, knap één-tweetje! Mede mogelijk gemaakt door jullie niet aflatende modderstroom aan tranentrekjournalistiek.
 

7 reacties op “Media creëren de bange burger”

  1. Henk Veldman

    Uitstekend verhaal.
    Ik ben ook bezig om een bedrijf te beginnen die, uiteraard tegen betaling, er voor zorgt dat mensen zich bang voelen.
    Immers op het moment dat men zich veilig voelt, dan is er geen “bewaking” meer. Stel je maar eens voor dat we denken dat geen land een atoombom heeft. Atoombommen zijn de meest gevaarlijke bommen in de hele wereld. Daarom moeten we er voor zorgen dat als er weer een vernieuwde versie ervan uitkomt, die bijvoorbeeld i.p.v. 1 miljoen slachtoffers in staat is om 3 miljoen slachtoffers te maken, dat we door nieuwe technieken een bom krijgen die 10 miljoen slachtoffers kan maken. Dan pas kunnen we ons veilig voelen.
    In de 60-er jaren is er in Nederland al gewaarschuwd voor het gevaar van gastarbeiders. 30 jaar later is in Nederland iemand vermoord door een moslim. Wéér het bewijs van het gelijk van het gevaar aangezien veel gastarbeiders moslims zijn.
    Maar ondertussen slaat het nergens op natuurlijk. Het terrorisme heeft niks te maken met een geloof. Als je de aanslagen die gepleegd zijn door christenen of joden en daarbij het geloof in je berichtgeving toe zou voegen in de krant zou er een enorm inkttekort ontstaan en aangezien inkt voor een groot deel uit aardolieproducten bestaat zou het er toe kunnen leiden dat Saudi-Arabië als groot olieproducerend land de prijs van olie enorm omhoog zou gaan.
    Daardoor worden er minder auto’s verkocht en zal de werkloosheid stijgen.

  2. Statistisch geen speld tussen te krijgen.

    Maar op basis van Luuks redenering zou je je ook kunnen afvragen waarom een chirurg ‘s avonds laat nog naar het ziekenhuis moet komen om iemand die levensgevaarlijk gewond is met spoed te opereren. De chirurg kent de gewonde niet en op de sterftestatistieken maakt het toch geen groot verschil.

    Of, in dezelfde denklijn: waarom zouden we nog geld pompen in verzorgingstehuizen? Die oudjes gaan toch binnen een paar jaar dood. Beïnvloedt de statistieken nauwelijks, of ze nu een jaar korter of langer leven.

  3. Een vrolijke fan

    Het valt mij mee dat er nog niet gereageerd is dat je zelf maar moet omkomen bij een aanslag.

    Natuurlijk heb je gelijk en dient er een kanttekening te worden geplaatst bij de hysterie rondom de doden door terroristische acties terwijl er door andere oorzaken, meer doden vallen en er een grotere kans is dat het jou zelf overkomt. Maar ja dat is geen sensatie en verkoopt niet, laat staan dat mensen daarvoor vrijwillig hun vrijheid op zullen geven.

  4. Luuk, laten wij even beschaafd zijn. Je zegt, dat de angst voor terrorisme schromelijk overdreven is én dat er misbruik wordt gemaakt van die angst.
    Te beginnen met dat laatste punt: Volledig mee eens. Demissionair Tuthola Schippers van Volksgezondheid wil maar al te graag van elke Nederlander lichaamsmateriaal verzamelen, om in een databank te stoppen, zodat haar collega van Justitie er gebruik van kan maken.
    Walgelijk. Dat valt onder “Big Brother”. Zie ook De Privacy Barometer, een onafhankelijke website die ik iedereen aanbeveel als het gaat om onze privacy . Op ieder gebied.
    Maar ik meen toch dat doden die vallen door ziekten, iets anders is dan doden die vallen door terrorisme.
    Kus, Louisa !

  5. Dag Luuk,

    Je zegt wel letterlijk, in het begin van je column, dat 34 doden peanuts zijn. Bedoel je daar mee dat terrorisme-doden wel of niet erg zijn?

    Wat betreft je punt dat er misbruik wordt gemaakt van de angst voor terrorisme: ik denk dat het niet zozeer angst is waar overheden op inspelen, maar meer het gevoel van onrechtvaardigheid dat terrorisme oproept bij mensen. Overheden die volgens mij niet met boze opzet misbruik maken van hun macht, maar simpelweg proberen te doen wat hen goed dunkt.

    Aan de andere kant: je schrijft een column en geen wetenschappelijk betoog. Het is meer een mening die je aan het denken zet en dat is je -wat mij betref- gelukt.

  6. Hoi Luuk en anderen,

    Ik ben blij om te lezen dat je het met mij eens bent. Statistisch gezien is het Europese terrorisme slechts een druppel op een gloeiende plaat. Terroristen verdienen minder aandacht, en slachtoffers van andere doodsoorzaken verdienen net zo veel aandacht.

    De manier om het terrorisme tegen te gaan is, zoals je schrijft, met name gericht op het inperken van onze privacy. Tot voor kort had ik er weinig moeite mee. Ik heb niks te verbergen. “Tot voor kort”, schrijf ik, omdat ik recentelijk een presentatie van Muhammad Rabbani uit London heb bijgewoond. Rabbani is een nieuw soort slachtoffer van terrorisme. Slachtoffer van stereotypering van terroristen en van het beperken van onze privacy.

    Zijn presentatie in het kort: Rabbani wordt vanwege zijn naam en uiterlijk (getint met baard) elke keer verhoord op de douane als hij zijn land binnenvliegt. De laatste keer dat hij het Verenigde Koninkrijk binnen probeerde te komen is hij zelfs gevraagd om het wachtwoord van zijn laptop vrij te geven. Rabbani weigerde dit, afgezien van zijn onschuld, omdat zijn laptop gevoelige informatie bevat van gemartelde cliënten die hij als advocaat vertegenwoordigt.

    Twee dagen na deze presentatie kreeg ik het bericht dat hij opgesloten wordt in de gevangenis, enkel omdat hij zijn werk als advocaat serieus neemt en anderen in bescherming neemt. Dit is zeker niet het beoogde resultaat van het inleveren van onze privacy. Dit is juist níét de persoon die we achter de tralies willen hebben.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top