GeenStijl

Stemadvies van Hans Smolders

Nu laat ik met gevaar voor eigen leven mijn stem weer horen, want als je in dit land je mening geeft, kun je beter maar goed oppassen. Ik zal geen namen noemen maar denk daarbij aan mevrouw schaamhaar-tanden-flossen Halsema en andere beroepsintellectuelen die niets liever doen dan Sinterklaas spelen met het belastinggeld van ons, goedwillende burgers.

Koelman zoekt het geluk (1): het buurtcafé

Het is een café waar je normaliter niet zomaar binnenstapt. Een drinklokaal aan de rand van de stad waar de fruitautomaat onder de trap onophoudelijk rinkelt. Boven de bar, naast een fles Hooghoudt, staat een enkele beker. Iets met duiven. Uit de boxen druppelt Frans Bauer.

WRAF!

Ja, braaf. Goed zo, ga maar liggen. En hoe heet ie dan? Hoe heet ie dan? Poot? Poot! Ja, braaf. Kijk eens even wat ik voor jou heb gekocht? Wat zeg ik? Voor ons allebei natuurlijk! Hier staat het, zie je wel: ‘Lifestyle magazine voor baasjes’.

Koelman lost het op

Mensen vragen mij wel eens: meneer Koelman, mijn reïntegratiecoach van het UWV doet zo lastig. Hoe kom ik van die man af?
Welnu, ik ken het probleem. Nog niet zo heel lang geleden vervoegde ik mij verplicht één keer per maand bij het UWV voor een gesprek met mijn reïntegratiecoach, meneer Schenkhuizen.

Papa Ruud de Wild plezieren

Op weg naar de uitgang breek ik in de garderobe bijna mijn nek over een meisje dat op de grond zit. Alleen. Onder haar linkerarm klemt ze een veel te grote map waar enkele vingerverftekeningen uitsteken. “Waar is je mama?” vraag ik terwijl ik mijn jas van het haakje haal.

Ruud de Wild wil achter de horizon kijken

“Mijn werk nodigt uit tot psychologiseren,” vertelt De Wild wanneer ik hem weer heb ingehaald. “Het gaat over thema’s die elk mens in zijn leven op zijn pad vindt: de zoektocht naar een eigen identiteit, bevrediging van seksuele lust en confrontatie met sterfelijkheid.”

Scroll naar top