Papa Ruud de Wild plezieren


Ruud de Wild, ik was op de opening. In museum Jan van der Togt in Amstelveen. Met in de hal die tekst over de stichter van het museum: industrieel Jan van der Togt. Overleden in 1995 en uitvinder van de Tomado huishouddoekjes. Een tragisch heerschap. Op het eind van zijn leven kwam hij tot de ontdekking dat hij de geschiedenis niet wilde ingaan als de uitvinder van de Tomado huishouddoekjes. Daarom kocht hij zich een museum.

De opening is druk-druk-druk. Dat zal je goed hebben gedaan. Catherine Keyl zie ik. En Jeroen Kijk in de Vegte. En Frits Spits is niet bij de hapjestafel weg te slaan. Eigenlijk is iedereen er, behalve Ali B. En natuurlijk veel, heel veel pers.

Jan Verschoor, directeur en conservator van het museum, neemt het woord. Jouw acryl op linnen, hij spreekt er lovende woorden over. Kreten van bewondering die hij overigens direct weer teniet doet door te melden dat hij tot een uur geleden nog nooit van DJ Ruud de Wild heeft gehoord. Wel kent hij de schilder Ruud de Wild. En pas nu, met al die BN’ers in de zaal, begrijpt Verschoor waarom Ruud altijd zo moeilijk te bereiken is. Hij is een heel bekende Nederlander! Dat wist Verschoor helemaal niet! Besmuikt gegniffel alom.

Enfin, niet getreurd. Frits Barend en Henk van Dorp, je twee boezemvrienden op leeftijd, dienen zich aan met hun ja-nee-spelletje. Jammer dat ze niet de moeite hebben genomen de vragen even uit het hoofd te leren. Je laat je gelukkig niet van de wijs brengen. Je vertelt dat je zes dagen per week scheppend bezig bent in je Amsterdamse atelier, van ‘s ochtends tien tot ‘s middags twee. Daarna ga je naar de studio in Hilversum voor je radioprogramma. Voor de rest heb je nergens anders tijd voor.
“Het woord is aan de kleuren!” roepen Frits en Henk in koor. Daarmee is je overzichtstentoonstelling geopend. Journalisten van de schrijvende pers die een interview willen, worden aan een tafeltje gezet. We zijn met zijn negenen. Ruim twintig minuten wachten. Dan ben je daar plotseling. Kom je erbij zitten? Nee, in het voorbijgaan oreer je slechts: “in mijn oeuvre is het altijd de buitenwereld die de binnenwereld vormt.” Dat is je kunstzinnige quote voor het journaille. Ik kijk je na en zie dat je op weg bent naar de verslaggeefster van RTL Boulevard. Mooie meid, pompeuze borsten. Gelijk heb je.

Op weg naar de uitgang breek ik in de garderobe bijna mijn nek over een meisje dat op de grond zit. Alleen. Onder haar linkerarm klemt ze een veel te grote map waar enkele vingerverftekeningen uitsteken. “Waar is je mama?” vraag ik terwijl ik mijn jas van het haakje haal.
“Die mag hier niet zijn,” antwoordt ze.
Het duurt even voordat ik door heb dat dit je dochtertje moet zijn, Ruud.
Wat ik me afvraag: praat je eigenlijk wel eens met haar? Over wat ze nu écht leuk vindt? Op televisie poch je met je kleine meid. “Vier jaar is ze pas, maar ze schildert al en vindt haar eigen tekeningen veel mooier dan mijn schilderijen.”
Godverdomme Ruud, zie je het dan niet? Je dochtertje is een open boek. Ze heeft de SCHURFT aan vingerverven. Ze verft alleen maar omdat ze bij jou wil zijn. Om jou te behagen. Ze wil aandacht, Ruud. Ze mist haar papa die alleen maar wil lijden voor de kunst en voor zichzelf – en niet voor zijn dochtertje.

Een kleine tien minuten heb ik op haar gepast, Ruud (toen was je zus, die babysitter speelde, er weer). Ik heb vol interesse en instemming al haar gevingerverf bekeken. En gefotografeerd. Het is een lief kleutertje. Geef haar een compliment en ze straalt. Wat is een kinderhand toch snel gevuld.
Maar kijk jij überhaupt wel eens naar háár tekeningen, Ruud? Want wat zei jij heel verongelijkt tegen RTL Boulevard? “Het zijn niet mijn schilderijen die op GeenStijl staan.”

Klopt. Het is het werk van je dochtertje.

12 reacties op “Papa Ruud de Wild plezieren”

  1. Beste Luuk,
    Is het nou werkelijk nodig om Ruud via zijn dochtertje te pakken? ik dacht dat je toch wel meer in je mars had. Geen leuk vervolg, het komt agressief over doordat je hem op zijn vaderzijn aanspreekt. Wie ben jij om daar wat over te zeggen, en wat weet je ervan?

  2. Beste Anne,

    Ik kan me heel goed voorstellen dat je boos wordt op een vader die zijn dochtertje maar ergens laat rondhangen om zichzelf te bevredigen. Dat is hetgeen Luuk er volgens mij van weet. Ik mag dit lik-op-stuk- schrijven graag zien. Puur emotie.

  3. laffe daad, je eigen status opvijzelen door over de rug van anderen…

    spijtig, je kan iemand wel of niet mogen, schilderijen mooi of lelijk vinden, maar iemand bekritiseren op zijn vaderschap zonder hier enige wetenschap van te hebben is akelig. Het is een kind man!

  4. mr. goodman

    Het is de daad van een zielige man. Dezelfde zielige man die Duisenberg pakte en toen huilend zijn handje ophield vanwege een rechtszaak die Duisenberg startte wegens smaad. Helaas won de zielige man.

    De zielige was wel even bang destijds voor een heus bankroet. Failiet schrijft niet echt lekker.

    Tja.

    En nu via een klein meisje iemands vaderschap bekritiseren. Het is zo laag en sneu. Het is echt iets voor de zielige man.

  5. Korfballer

    Ik vind deze column echt geweldig. Koelman balanceert op de rand. Ruud dreigt met Moskovitch en Koelman slaat als antwoord dubbel zo hard terug.

  6. Roger Blokker

    Kijk, als men zegt hoe het echt uitziet schiet het iedereen die een beetje Ruud fan is direkt in het verkeerde keelgat.
    Nou laat ik je dit zeggen de column was gebaseerd op waarheid, feiten en een deel opgedaan uit luuks eigen ervaring nadat hij de dochter had leren kennen.
    Zijn conclusie uit de hele vertoning van die avond en de reactie van ruud over de tekening online waarvan hij schijnbaar geen benul had dat die van zijn dochter waren (en daar gaat het om)heeft hij goed en creatief in zijn column verwerkt, en laat hierbij ook eens zien hoe die gasten dagelijks door het leven gaan ipv alleen tijdens een wedstrijd op tv.
    Ik vind het knap en gedurft, goede column en daar gaat het om.

  7. Henk Staar

    Deze toon van deze tekst zou wellicht anders zijn geweest als Ruud in zijn media-reactie op de eerste column het werk van zijn dochter al zou hebben herkend…

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top