De telefoon is dood

We bellen niet meer. Een kwart van alle smartphone-gebruikers voert nooit een telefoongesprek, blijkt uit onderzoek. Vooral jongeren hebben er een broertje dood aan om gebeld te worden.

Vreemd is dat; de jeugd van tegenwoordig heeft weinig tot niets met privacy. Overheid en bedrijfsleven mogen alles van hen weten. Maar ‘zomaar’ gebeld worden, ervaren jongeren wél als een vreselijke inbreuk op hun privacy. Laatst vertelde een student me dat het voelt als een kaping: “Als iemand me belt, dwingt dat me direct te antwoorden, te móéten praten. Wat is er mis met e-mail, messaging of social media?”

Dat is de huidige stand van zaken: je hebt een mobiel omdat je altijd bereikbaar wilt zijn. De gemiddelde smartphone-gebruiker is drie uur per dag met zijn apparaat in de weer. Maar tegelijkertijd zijn we gestopt met praten. Jongeren onderhouden hun sociale contacten in stilte. Twee duimen zijn voldoende.

Ik ben nog uit de tijd van het studentenhuis met de bakelieten telefoon aan de muur. Plus een ‘tikker’: een analoog apparaatje dat registreerde hoeveel telefoontikken je verbruikte. Eén tik was 15 cent, als ik het me goed herinner. Plus een schrift bij de telefoon waarin je je tikken noteerde. Met een pen.

Ja, dat waren nog eens tijden. Een echte landlijn! Uitstekend geluid, nooit ruis en de telefoon deed het altijd. Je nam de hoorn van de haak, draaide een nummer en begon te praten. Geen gedoe met inloggen, wachtwoorden, updates, bijna lege accu of een traag netwerk.

En nog fijner: een gekrulde draad verbond de hoorn met het toestel. Een beetje rondwandelen tijdens een telefoongesprek was er dus niet bij. Een geweldige feature, want dat dwong je gesprekken kort en zakelijk te houden. Precies waarvoor een telefoon bedoeld is.

9 reacties op “De telefoon is dood”

  1. O ja, die zwarte, bakelieten telefoon herinner ik me ook nog van mijn oma. Zij had er een slotje op, want stel je voor dat haar huurder naar Amerika ging bellen.

  2. Ik heb in de jaren 70 ook in een studentenflat gewoond en wij hadden daar hetzelfde systeem met een tikker en een schriftje. Werkte prima!

  3. Wij hadden helemaal niets! Inderdaad de landlijn, of als je die niet had de telefooncel. Koud, en wanneer je niet plaatselijk belde maar zelfs internationaal, kon je de muntjes er geeneens snel genoeg induwen om het kontakt in stand te houden. We hadden een bakelieten koffer-grammofoon, met speaker in het deksel, en LP’s voor muziekcarriers. Loodzwaar, onhandig, krasbaar, breekbaar. Moet je nu zien. En maar teksten zonder pauze, en iedereen verveelt zich dood. Ik kan tegenwoordig geeneens een telefoongesprek voeren zonder talloze drop-outs of andere onzin welke het gesprek frustrerend maken. Pardon, onmgelijk maken.

  4. De telefoontikker zat in de kamer van mijn huisgenoot. Moest ik voordat ik ging bellen met de telefoon op mijn kamer eerst bij hem gaan kijken op welke stand de tikker stond, en na afloop van het gesprek nog een keer. Dat ging natuurlijk niet goed. Uiteindelijk hebben we maar besloten dat hij zijn tikken bijhield, en dat ik de rest van het telefoonrekeningbedrag betaalde. Dat werkte best oke: hij was toen al goed in administratie en ik wilde toen ook al niet aan mijn kop gezeurd worden.

  5. Cees Oosterom

    Hoi Luuk, Sta hier ook vaak bij stil. Maar dan precies omgekeerd. En realiseer me, hoe de telefoontechniek in betrekkelijk korte tijd zo enorm kon verbeteren. Daar ik meestal te beroerd ben om op te nemen, of al druk met iets waar ik me op moet concentreren, is alles ten goede gekeerd voor me. Klanten (ook nieuwe) sturen me een E-mail, die ik meestal snel behandel, maar er eerst al even over na kan denken. Verder weet ik alles al van mensen via Facebook, dus vragen als: ‘Waar was je op vakantie?’ zijn gelukkig niet meer nodig. Appen kan lekker tussendoor en overal. Kortom mij hoor je niet klagen. Behalve over mensen die dit in de auto of op de fiets doen! Saluutjes, Cees

  6. Vrouwtje Jas

    Heerlijk om al die veranderingen te zien en vooral ook de weerstand tegen veranderen! Jammer dat er geen “20 jaar later….. ” met dezelfde mensen is!
    Er is wel een 10 jaar eerder: https://www.youtube.com/watch?v=BWUAMO1hJ80
    Die vind ik ook heel leuk!

    Groet,
    Vrouwtje Jas

  7. Cees Oosterom

    Vrouwtje Jas: ‘Ik had dan de eerste echte versie (na Griet) die kon je in de auto klikken op de middenconsole, met een hoorn en rolsnoer enzo. En een enorme accu. De kosten waren 5.000 gulden. Pfffff! Ik belde er wél zélf mee maar werd eigenlijk nooit gebeld (zeg maar gewoon nooit!). Er was toen ook nog geen nummerherkenning. Wél thuis op mijn antwoordapparaat werd er regelmatig contact gezocht. Had toen ook klanten die daarom afhaakten: ‘Altijd maar dat antwoordapparaat!’ Ooit heb ik met dat zware telefoonspul een middag door Amsterdam gelopen, weet nog dat ik gebeden dat ik gebeld zou worden. Aan het einde van de dag wist ik dat ik een geestelijke uitdaging heb!

  8. Vind bellen zelf nog erg prettig. Juist de directe reactie. En even de stem horen. Ik praat ook makkelijker dan ik typ of in elk geval gaat dat sneller. Enfin, ik zal wel enorm ouderwets zijn.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top