De prijs van een mensenleven

De zorg wordt langzaam maar zeker onbetaalbaar. Daarom pleiten medisch specialisten voor een prijsplafond. Als het aan hen ligt, mag een medische behandeling straks niet meer kosten dan 80.000 euro per gewonnen levensjaar. Is een behandeling duurder, dan dient de ingreep niet langer te worden vergoed. Iets waarvoor de Raad voor de Volksgezondheid al pleitte in 2006. Vooral de prijzen van kankermedicijnen rijzen de pan uit. Deze kosten nu al twintig- tot veertigduizend euro per patiënt per jaar.

Rare jongens, die medisch specialisten. Een ethische discussie voeren aan de hand van een willekeurig gekozen geldbedrag. Bovendien: een arts behoort zich niet druk te maken over de vraag wat een behandeling of medicijn kost. Hij behoort zich enkel te bekommeren om zijn patiënt. Waar anders is de eed van Hippocrates voor bedoeld? Trouwens, hoe vertel je een patiënt dat hij het het enige werkzame medicijn niet krijgt, want te duur? Een ernstig kijkende specialist: „Helaas, we willen wel, maar we kunnen niet. Zonder behandeling heeft u nog een half jaar te leven, met behandeling drie. Maar uw zorgverzekering staat dat niet toe. Tenzij u alles wat boven die 80.000 euro per jaar uitkomt, uit eigen zak betaalt. Heeft u een boot? Nee? Dat is jammer. Anders had ik gezegd: dan verkoopt u toch gewoon de boot?”

Medische selectie, louter op basis van financiële overwegingen. Niet langer staat de patiënt centraal in de zorg, maar het geld. Aan de andere kant: zorg wordt bekostigd uit gemeenschapsgeld en de financiële bomen reiken nu eenmaal niet tot in de hemel. Dus de vraag is legitiem: besteden we tonnen aan euro’s om één patiënt een jaar langer te laten leven, in het besef we dat geld dus niet aan de behandeling van andere patiënten kunnen uitgeven? Het is een bijna onmogelijke ethische discussie. Waar trek je de grens wanneer je als een econoom alles uitdrukt in kosten en baten? Ik heb geen idee.

Wat ik wel weet, is dit: als straks aan werkelijk alles in de gezondheidszorg een prijskaartje hangt, waarom heb ik dan nog een donorcodicil waarmee ik grátis mijn organen doneer? En waarom ga ik trouw vier keer per jaar naar de bloedbank om grátis bloed te geven? Bloed waarmee ook onderzoek wordt gedaan door de farmaceutische industrie, zodat ze nieuwe medicijnen kunnen ontwikkelen waaraan vervolgens weer dik wordt verdiend? Ik lijk wel gek. Maar die discussie mag natuurlijk niet worden gevoerd, want je organen doneren en bloed afstaan doe je gratis, uit solidariteit. Dan denk ik: welke solidariteit?

11 reacties op “De prijs van een mensenleven”

  1. Japie Krekel

    Ik ben gestopt met bloed geven toen mij ter ore kwam dat de directeur van Sanquin zich een vorstelijk salaris toebeelde. Er werd mij toen door Sanquin dat het niet anders kon omdat zulk een grote verantwoordelijkheid nu eenmaal goed betaald moet worden. Dezelfde kutsmoes als bij bankdirecteuren. Mensen zeggen wel eens: “maar zijn de mensen de dupe als jij stopt”. Mijn antwoord: De ‘oorlog’ tegen dit soort directeuren wordt nooit gewonnen zondet slachtoffers….so be it. Dat donorcodocil neem ik nog eens in overweging

  2. Canis Spurcus

    Las het laatst op NOSS teletekst. Waarom heeft niemand zich verder kwaad gemaakt over dit ‘onderzoek’?

    Wie is eigenlijk de baas van Raad voor de Volksgezondheid? Josef Mengele?

    Wat gebeurt er met deze wereld!

    *gaat verder Netflixen*

  3. Bedankt Luuk,

    Weer een rake column. Inderdaad verdienen de mensen van de bloedbank, de directie en mensen van de raad van bestuur, een absurd salaris. De mensen die het verantwoordelijke en moeilijke werk moeten doen, dus die het bloed afnemen en met de soms zenuwachtige mensen werken, delven hiebij het onderspit. Het vervelende is dat de boekhouders regeren, deze moeten “zwarte” cijfers schrijven en gaan daarbij steeds verder! Theoretisch zal er best een verhaal van te maken zijn marr de werkelijkheid is toch weerbarstiger. Het advies van de artsen is best te begrijpen, zijzelf zijn namelijk vaak wel in staat om het extra bedrag op te hoesten, daar hoeven ze zich minder zorgen over te maken. Kortom, de pil van Drion opnemen in het verzekeringspakket. Schandalig dat het deze kant op gaat!

  4. Van Aarsbergen

    Ge hebt gelijk, Luuk. Het is een onmogelijke discussie – en dat terwijl ze toch gevoerd moet worden, maar je er vervolgens bijkans niet of helemaal niet uit komt. Heel lastig. Van Aarsbergen stelt voor, dat we dan maar maandelijks een groot feest in Den Haag aanrichten op het Binnenhof: ten overstaan van de voltallig aanwezige Vereenigde Vergadering der Staten Generaal laten we de lotto-ballen maar beslissen. Dan heeft ieder terminaaltje in elk geval nog een gelijke kans. De voorzitter van de Kamer mag de ballenkorf draaien, en ieder die geen geluk heeft, die krijgt naderhand een welgemeende en ferme handdruk van ELKE parlementariër, opdat die de consequenties van het eigen beleid, de dood, persoonlijk in de ogen kunnen kijken.

  5. een vrolijke fan

    ‘Het is een bijna onmogelijke ethische discussie. Waar trek je de grens wanneer je als een econoom alles uitdrukt in kosten en baten? Ik heb geen idee.’

    Je raakt hiermee keihard de kern. Mensen willen (eisen?) de beste medische zorg, willen hier steeds minder voor betalen, maar als je dan de vraag stelt ‘hoeveel mag een mensenleven kosten’ dan gaat het al gauw over zakkenvullers.

    Lastige discussie, mooi verwoord, maar ik brand er verder m’n vingers niet aan.

  6. Erwin van Brakel

    Je organen doneren en bloed afstaan doe je gratis, uit solidariteit met degenen die het nodig hebben. Alle donoren zouden samen moeten kunnen voorkomen dat er grof geld aan wordt verdiend, en/of in ruil voor donatie(s) altijd alle behandelingen kunnen krijgen.
    Wat als gedoneerde organen zoveel opbrengen -voor de nabestaanden- dat daar de levensreddende operatie van betaald had kunnen worden?

  7. Van de ene kant zie ik wel een beetje de logica in van deze kostengrens. MAAR, dan moet die ook wel voor IEDEREEN gelden, dus zeker ook voor de patsers (de nuttelozen van de maatschappij). Het zou schandalig zijn als die lui zich dit soort medische zorg wél kunnen permitteren van het geld dat ze eerder in hun leven uit ONZE zakken bij elkaar gegraaid hebben op grond van hun “verantwoordelijkheid” of door woekerwinsten.
    Moet je eens opletten hoe vlug die kostengrens verdwijnt, wanneer die bijv. voor Willem A., Hare Koninklijke Bea of de managers van Philips of Shell ineens niet meer bereikbaar is!

  8. Af en toe geef ik graag een serieuze reactie:
    De tijd dat Nederland een beschaafd land was, ( normen en waarden, Jan Peter Balkenende, die inmiddels meer verdient dan zijn eigen norm !) is voorbij…….of waren wij nimmer zo’n land ?

  9. @G. Deckzeijl: Heb het momenteel ff druk,…
    Maar hier ga ik mij in verdiepen….!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top