Ik was veertien en smoorverliefd op een meisje dat Linda heette, ze woonde twee straten verderop. In de zomervakantie fietste ik elke dag langs haar huis.

Er is goed nieuws uit Iran. Als je straks door de Straat van Hormuz wil varen, betaal je geen tol, maar servicekosten.

Nigel de Jong, directeur Topvoetbal, wil dat iedereen bij het Nederlands elftal zich voorstelt hoe het voelt om op 19 juli de wereldbeker omhoog te houden. “Manifesteren” noemt hij dat.

De ministers van de EU-lidstaten kwamen weer eens bij elkaar, ditmaal in Luxemburg. De oorlog in Oekraïne stond op de agenda. Het eerste agendapunt was de rosé.

Op het terras zit een meisje van een jaar of negentien. Ze is al een kwartier bezig met selfies.

Iedereen kent wel een Erik. Een volkomen normale man, totdat hij naar de lucht wijst en uitlegt dat die witte strepen geen toeval zijn.

Naast me stopte een man, ook op de fiets. Grijze jas, rommelig haar. Hij keek voor zich uit. Ik ook, want dat is de etiquette bij rood licht.
Toen draaide hij zijn hoofd, keek me aan en zei: “Alles komt goed.”

Op nu.nl las ik over een dronken man uit Hoorn die in Anna Paulowna de laatste trein had gemist en toen besloot om naar huis te lopen. Een afstand van veertig kilometer.

Dat weet ik nog, die like. Ik lag op de bank met mijn telefoon. Het was vroeg in de avond, nog net niet donker. Ik zag de foto voorbijkomen in mijn tijdlijn en dacht: ach, mevrouw Koopman.

Het is vier mei, acht uur 's avonds. Ik sta op mijn balkon. Beneden op de stoep staat een man met een hond. De hond begrijpt het niet, wil verder. De man trekt zachtjes aan de riem en fluistert iets wat ik niet kan verstaan.