Ik las dat toeristen die naar de VS willen, straks vijf jaar aan sociale media-geschiedenis moeten overhandigen. Instagram, Facebook, Twitter, TikTok, WhatsApp, de hele zooi.

Ergens in de Achterhoek, langs een recht stuk provinciale weg, staat een oude landbouwkar in de berm. Op die kar een bord, witgeverfd: ‘Jezus LEEFT! Geloof Hem.’ Dat LEEFT in enorme hoofdletters, alsof ergens halverwege het schilderen het geloof groter was geworden dan het bord zelf.

Suzan en Freek hebben een kind gekregen. Een jongetje en hij heet Sef. S-E-F, wat natuurlijk staat voor Suzan En Freek. Toen ik dat las dacht ik: dit kan niet waar zijn.

En toen kwam de zin die de zaal – en de rest van Europa – deed verstillen: “Als ons land niet bereid is zijn kinderen te verliezen, dan lopen we gevaar.”

Eindelijk is alles duidelijk. Volgens recent DNA-onderzoek had Adolf Hitler een micropenis. En maar één teelbal.

Er was een tijd dat heldendom simpel was. Je werd opgeroepen en dus ging je. Je vocht en sneuvelde. Je naam prijkte op een gedenkmuur. Maar dat was toen. Tegenwoordig zijn helden schaars.

Dé zin waarmee je alles kunt beweren zonder ooit ongelijk te krijgen: “We kunnen het niet uitsluiten.” De Deense premier kwam er als eerste mee.

Er was een moment waarop Marco Borsato een lingeriezaak binnenliep. Een Hunkemöller. Of een Livera. Of een vergelijkbare winkel met strings dragende paspoppen in de etalage.

Een boer in het Noord-Hollandse Abbenes heeft tijdens het ploegen een lichaam gevonden. Mogelijk uit een vliegtuig gevallen. Ik las het bericht op NU.nl drie keer.